Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

25- Η σειρά του μάστορα


Σελήνη: 1% στο γέμισμα - Προγνωστικά: Καλή ημέρα

   Εδώ και κάνα μήνα μας πιλάτευε ο Μάστρο-Κώστας, "ρε μάγκες πάμε μία φορά μαζί γιά ψάρεμα στο πόστο μου, θα δείτε που ο θεός θα μας στείλει ψάρι"...λέγε-λέγε ο Μαστρο-Κώστας είναι και ωραία μορφή,του είπαμε να δώσει ημερομηνία και απεφάνθη, "την τελευταία μέρα του Οκτώβρη και την πρώτη του Νοέμβρη δες ποιά Δευτέρα είναι εκεί κοντά...", το έθεσε με ύφος βαθυστόχαστο λες και είχε απευθείας σύνδεση με το υπερπέραν, οπότε κοιτάζω κι εγώ και βλέπω 31 Οκτωβρίου πέφτει Δευτέρα, άιντε να δούμε αν θα βγεί ο χρησμός της πυθίας.
   Όλη τη βδομάδα τρωγόμασταν, μας πέτυχε ένας γνωστός και ήταν καταχαρούμενος, πήρε λέει σηκιό κοντά στο κιλό με γαρίδα. Πιάσαμε την ψιλή κουβέντα και αρχίσαμε σαν τις νοικοκυρές να ανταλλάζουμε "συνταγές". Εμείς να του λέμε οτι αλλάζουμε δολώματα κάθε μία ώρα και αυτός να λέει "κάθε 20 λεπτά εγώ τα ελέγχω...μην τυχόν τα έχει φάει κάτι, μην τυχόν έχουν πέσει σε κάνα ντέμα, μην τα έχει καταπιεί καμιά φυκιάδα", αφήνοντάς μας να κοιτάμε σα χάνοι. Είχε απόλυτο δίκιο, κάτι τόσο απλό που ποτέ δε σκεφτήκαμε να κάνουμε, να ελέγχουμε τα δολώματά μας πιό συχνά που κι αλλιώς να το δείς...περισσότερες ριξιές=περισσότερες πιθανότητες. Μας είπε τον τρόπο με τον οποίο κάνει τις βολές του..."ακουμπάω το βαρίδι στην άμμο και αφήνω κάποιο περιθώριο πετονιάς, έπειτα δίνω και φτάνει εκατό μέτρα", άρχισαν τα μυαλά μας να φουσκώνουν άγρια και πιό πολύ του Γιωργάκη που καθόταν μαζί του, καθώς εγώ δούλευα ταυτόχρονα. Άρχισε να μας λέει για τον εξοπλισμό του...με το πιό φτηνό καλάμι του να είναι στα 300 ευρώ μαζί με το μηχανισμό. Το πιό φτηνό δικό μας στα 18 περίπου...Κινέζος γαρ. Όπως και νά'χε απο τη μιά πλευρά ο χρησμός του Μαστρο-Κώστα από την άλλη τα λόγια του φίλου μας του Σπυράκου πήραμε φωτιά!
   Ξεκινήσαμε για την παραλία του Ύψου, εμπρός στο φαρμακείο, ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Ο μάστορας είχε φέρει καμιά δεκαριά αληθινές (πορφύρες). "Μάγκα τα καλά ψάρια θέλουν καλό δόλωμα κι αυτό είναι το καλύτερο". Φτάσαμε στην παραλία και το πρώτο που αντικρύσαμε μπροστά μας τα "κακά" ενός σκύλου, βάζει ο μάστορας τα γέλια..."αυτό είναι οιωνός, είναι σημάδι...πάμε να φύγουμε, σκατά ψάρια θα βγάλουμε" .Αράξαμε στο πόστο κι αρχίσαμε να δένουμε, ο μάστορας είχε ήδη πιάσει να ρίχνει τα καρούλια του και μας κορόιδευε που δεν ήμασταν έτοιμοι. Σε μιά φάση βλέπουμε ένα ψάρι να κολυμπά στα ρηχά κατά μήκος της ακτής, φωνάζω του Γιώργη να πιάσει την απόχη για να το τσιμπήσουμε. Χωρίς δυσκολία απόχιασε έναν συμπαθητικό κέφαλο πού ήταν μέσα στο αίμα, εμφανείς πληγές δεν είχε μα ήταν σαν να είχε επιβιώσει απο έκρηξη κάτω από τα λέπια του ύπήρχε αίμα. Τον δολώσαμε αμέσως και αρχίσαμε να του ρίχνουμε πέτρες για να ξανοιχτεί...πήρε κι αυτός το δρόμο του. Τότε ήταν που ξύπνησε μία ανάμνηση από την παραλία της Σωτηριώτισσας που πιάσαμε έναν κέφαλο με τα χέρια και δεν υπήρχε ψάρι ούτε για δείγμα...λες να μας πήγαινε έτσι;
   Η ώρα περνούσε με το φαραώ και το τσουτσούνι να βγαίνουν άθικτα και να υπάρχουν μικρές τσιμπιές σε γαρίδα και σαρδέλα. Ο κωλόφαρδος της παρέας έδωσε ξανά το στίγμα του όταν το ένα του καλάμι άρχισε να σφυρίζει σα δαιμονισμένο. Εγώ με το μάστορα μείναμε πίσω καπνίζοντας και κοιτάζοντας ο Γιώργης μαζι με ένα φιλικό ζευγάρι που μας επισκέφτηκε έσπευσαν να δούν. Το ψάρι έπαιρνε φρένα με δύναμη, έκανε κάποια παύση και ξανά προς τη δόξα! 
Έπαιρνέ και έδινε ο Γιωργάκης μέχρι που είδα τους τρείς που τον παρακολουθούσαν να σαστίζουν...αυτό ήταν, το ψάρι έκοψε το παράμαλλο και αποχαιρέτησε. Φανερά απογοητευμένος ο Γιωργάκης μα είχε ύφος λες και δέχτηκε τη θεία φώτιση καθώς το ψάρι τσίμπησε στη γαρίδα, ένα δόλωμα που αγνοούσε παντελώς. Γαρίδες με τα τσόφλια τους μέσα στο αλάτι, κι έπειτα σωστό πέρασμα στο αγκίστρι και σιγούρεμα με λίγο νήμα στην ουρά...άκρως ελκυστικο ακόμα και για τα δικά μας μάτια!
Περάστε απ'το μπουφέ να τσιμπήσετε κάτι....
   Αναπτερώθηκε το ηθικό της ομάδας παρά την απώλεια, κάτι χτύπησε στα αγκίστρια μας και ας μην πιάστηκε. Ο Μαστρο-Κώστας ισχυριζόταν οτι κάτι του χαλάει τις αληθινές. Ο άλλος φίλος (από τον Ύψο) που μας επισκέφτηκε πήγε να δεί πως δολώνει ο μάστορας την αληθινή εγώ εκείνη την ώρα έπινα καφέ και άκουγα..."κάποτε ρίχναμε παραγάδι και εμείς δεν τα βάζουμε αυτά τα δολώματα φαραώ και τέτοια είναι ακριβά, συνήθως δολώναμε σαρδέλα ή γαρίδα. Άκουγα συνέχεια για τις αληθινές μα δεν είχα δοκιμάσει, άρχισα και τις μάζευα και δόλωνα ένα μικρό παραγάδι αλλά τα ψάρια που έβγαζα δεν ήταν αυτά που λέγανε, οτι είναι φοβερό δόλωμα, οτι η τσιπούρα δεν το αφήνει. Ήταν πολύ λίγα αυτά που έβγαζα, αλλά τσάμπα το έβρισκα και δε με πείραζε. Κάποια μέρα το κουβέντιαζα με έναν παλιό ψαρά και τού'λεγα οτι βάζω αληθινή και δεν πιάνω και με ρώτησε τι κάνω. Του είπα οτι τη σπάω, την καθαρίζω και τη δολώνω...μου είπε οτι είναι λάθος, θέλει μόνο ένα καλό χτύπημα και τη δολώνεις με τα τσόφλια...έτσι η τσιπούρα δεν πονηρεύεται, από όταν το έκανα ήταν λες και δόλωνα άλλο δόλωμα, έπιανα πόλλα ψάρια παραπάνω και τσιπούρες μέσα σ'αυτά..."
Καταγράφηκε η πληροφορία στα αρχεία του μυαλού μου...
   Το πρώτο ψάρι της βραδυάς ήρθε στα χέρια του κωλόφαρδου,κλάσικη πλοκή. Ήταν ένα συμπαθητικό μουρμουράκι που έφαγε στο παστωμένο φαραώ. Από το όλοτελα...καλό κι αυτό. Κάναμε έναν έλεγχο στον κέφαλο για να διαπιστώσουμε οτι είχε μπλεχτεί στα πόδια μίας εξέδρας...χαμένος πήγε κι αυτός η καλή μου αρματωσιά και οι ελπίδες για κάτι μεγάλο.
   Με το πέρασμα της ώρας αρχίσαμε να λιγοστεύουμε...ο μάστορας μάζεψε απογοητευμένος τις καρούλες του...πρέπει να ήταν κατά τις 12. Μας άφησε 3-4 αληθινές και χαιρέτησε. Στην επόμενη αλλαγή δολώματος έβαλα μία και σύμφωνα με την ιστορία που άκουσα άφησα τα τσόφλια πάνω. Το φιλικό ζευγάρι μας αποχαιρέτησε κι αυτό...ο Γιώργης κρυωμένος βογγούσε και ολοένα μαραινόταν...ώσπου πήρε κι αυτός την απόφαση να μας εγκαταλείψει.
   Είχαμε πεί με το Γιωργάκη οτι θα κάτσουμε μέχρι τα ξημερώματα...μέχρι να βγεί ψάρι, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουμε άψαροι. Βέβαια ο καιρός είχε βάλει το κρύο του το νιώθαμε για τα καλά. Με την αποχώρηση του Γιώργη βγάλαμε απο το αυτοκίνητο την ομπρέλα και στήσαμε το τσαντηράκι μας να μη μας λιώσει η υγρασία.
Τσαντηράκι σε πρώτη φάση
Δε γνωρίζω για ποιό λόγο άρχισαν τα κύματα να μεγαλώνουν...ήταν τότε που ένα μεγάλο κύμα παρέσυρε καλάμια, βάσεις και κόντεψε να μας αφήσει χωρίς δολώματα και ανταλλακτικά. Μέσα στη σπαρίλα μας τα μεταφέραμε πιό πάνω.
Γιωργάκης απολαμβάνει τη θαλπωρή
Πιάσαμε να κάνουμε αλλαγή...πιάνω το γέρικο καλάμι μου και σαν να νιώθω κάτι πάνω να κάνει βουβά κεφάλια, πήγε ο νούς μου στη σμέρνα...αλλά σαν να ένιωθα κίνηση που δεν ταίριαζε με το βρωμόφιδο. Υπήρχε κάποιο βάρος μα όχι και το φοβερό ζόρι..που και που έδινε καμιά μικρή κόντρα και έπαιρνε λίγο φρένο. Τότε την είδα να προβάλλει στο σκάσιμο του κύματος στην ακτή...η ακριβοθώρητη χρυσοφρύδα στο δικό μου αγκίστρι. Φώναζα στο Γιωργάκη να φέρει την απόχη μα τα κύματα σκέπαζαν τη φωνή μου. Φοβόμουν να την τραβήξω παραέξω μην τύχον ξαγκιστρωθεί...εν τέλει την αποχιάσαμε και αφού τη βγάλαμε έξω μείναμε να την κοιτάμε...το όνειρο μιάς χρονιάς πραγματώθηκε. Θά'ταν περίπου 600 γρ. για τα δικά μας δεδομένα ένας ζωντανός άθλος. Τσίμπησε στην πορφύρα, αυτή που μας άφησε ο μάστορας..αυτή που δόλωσα αφήνοντας σχεδόν όλο το κέλυφος πάνω...οι πληροφορίες δεν πάνε ποτέ χαμένες.
Ένα χρόνο σε περίμενα....
    Στο ένα καλάμι δόλωνα τον πισινό τάκο της σαρδέλας με νήμα και κάτι τον τσιμπολογούσε, έκανα μία απόπειρα να καρφώσω μα αστόχησα. Το ίδιο σκηνικό συνέβαινε ξανά αλλά λίγο που είχα παραλύσει απο το κρύο, λίγο που νύσταζα το άφηνα να παίζει βλέποντας το κουδούνι που και που να κάνει κάποιο μικρό ανέβασμα. Σκέφτηκα οτι κάποιο μικρόψαρο προσπαθεί να πετσοκόψει τη σαρδέλα. "Άντε φά'την να πά'να φύγουμε κωλόσπαρε...τελείωνε να ησυχάσουμε", αποφασίζω να σηκώσω και αρχίζουν τα ζόρια...ένιωθα τα σκορτσαρίσματα του ψαριού και εκεί που το έφερνα ξαφνικά με σκάλωνε, λές και γινόταν ένα με κάποια πέτρα, λες και βεντουζάριζε πάνω σε κάτι...άρχισα να γίνομαι πιό ελαστικός με το τράβηγμα μιάς και το παράμαλλο ήταν λεπτό.
Σε πλήρη ανάπτυξη...
Ο Γιωργάκης καραδοκόυσε με την απόχη περίμενε να δεί τι είναι αυτό που με παιδεύει. Έδωσα μάχη και μετά απο λίγο διαπίστωσα με έκπληξη οτι δεν ήταν παρά ένας σαργός κάπως μεγαλύτερος απο την παλάμη μου...μα τόσο ζοριλίκι;...Ούτε καν η ακριβοθώρητη δεν έκανε τέτοιο σαματά...ο σαργός λοιπόν είχε φάει στον τάκο της σαρδέλας...αφήνοντας το φαραώ και το τσουτσούνι άθικτα όλο το βράδυ. Το κρύο μας πηρούνιαζε καλά πλέον...πετύχαμε το σκοπό μας, να φύγουμε με κάποιο ψάρι, η αφεντιά της μας έκανε το χατήρι...μας έδωσε και ένα ωραίο μάθημα, οτι τα ψάρια δεν τσιμπάνε μόνο στο φαραώ και το τσουτσούνι...θέλουν και τη γαρίδα τους, τη σαρδέλα τους και την πορφύρα τους. Αν και εδώ που τα λέμε...ποτέ δεν ξέχασα αυτά τα δολώματα, πάντα έχω μαζί τη σαρδελίτσα μου, το καλαμαράκι μου και ο,τι άλλο μου γυαλίσει στο μάτι βολτάροντας στη λαική...
   Ο χρησμός της Πυθίας επαληθεύτηκε...
Ο χρησμός....
   

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

24- Ταξίδι στην Κασσιώπη

Σελήνη 23% στο άδειασμα- Προγνωστικά: φτωχή ημέρα


   Με έτρωγε ο κώλος μου που λένε. Μία έλεγα κοντινό μέρος και αυτοστιγμής το άλλαζα γιά να πω κάτι λιμανάκια απομακρυσμένα. Ήρθε ο Γιώργης και μου έδωσε τη λύση λέγοντάς μου για ένα γνωστό πυο του μίλησε για το λιμάνι της Κασσιώπης...τάχα είδε λέει μελανούρια σαν παντόφλες και σαργόυς αντίστοιχου μεγέθους να κολυμπάνε κάτω από το μώλο. Το λιμάνι της Κασσιώπης ήταν μία ξεχασμένη σκέψη που έμελλε να ξεθαφτεί με αυτά τα λόγια. Κασσιώπη αποφάσισα σε χρόνο dt, και οι Γιώργηδες κρέμασαν μούτρα και άρχισαν να παραπονιούνται. Επιβλήθηκα δίχως άλλο...ήταν η σειρά μου και αισθάνθηκα το κάλεσμα για μακρυνό.
   Έτσι άρχισε το ταξίδι μας με μιά ωραία πλάκα που κάναμε στο Γιωργάκη και έκανε τη διαδρομή διασκεδαστική όσο δεν πάει...κράτησε η φάρσα μέχρι να φτάσουμε και να στήσουμε τα καλάμια...
Ο Γιωργάκης κατάπιε το αγκίστρι αμάσητο...έμελλε να δούμε αν και τα ψάρια θα έκαναν το ίδιο.
Ο κέντρικος μώλος κατηλειμμένος απο 4-5 ψαράδες, πανάθεμά σας γρουσούζηδες σήμερα που το διαλέξαμε εμείς σας θυμήθηκε;
Αναγκαστικά εγκατασταθήκαμε στην άλλη πλευρά σα φτωχοί συγγενείς, ανάμεσα από μπάζα και ακαθαρσίες σκύλων και ποιός ξέρει τι άλλο.
Το λιμανάκι απο την εξωτερική μεριά
Κάποια υποτονικά τσιμπήματα έδειχναν παρουσίες....κάτι δε μας καθόταν καλά και έτσι είπαμε να δώσουμε ένα δίωρο περιθώριο στο μέρος να μας δώσει σημάδια. Εν τω μεταξύ έπρεπε να λήξουμε τη φάρσα στο Γιωργάκη γιατί δεν απολάμβανε το ψάρεμα...πιό πολύ για καρδιακό επεισόδιο πήγαινε.
Πάνω στη δέυτερη ριξιά ο κωλόφαρδος της παρέας έφερε έναν ωραιότατο σαργό πάνω. Στην απέναντι πλευρά του μώλου οι άλλο ψαράδες με κάτι πάλευαν, κάτι που δε μπορούσαμε να διακρίνουμε μα έκανε το σαργό μας να φαντάζει λίγος...άτιμη απληστία!!!
Δε μας άρεσε το μέρος....
   Το μέρος μας έδωσε το σημάδι του μα γιά κάποιο λόγο η κακομοιριά δεν έλεγε να φύγει από πάνω μας. Είχαμε περίοδο και δεν το ξέραμε. Οι απέναντι με κάτι πάλευαν και αυτό μας απασχολούσε.
Μαζέψαμε στο άψε-σβήσε και πιάσαμε να πάμε στο κοντινό με την Κασσιώπη λιμάνι της Ημερολιάς.
   Φτάσαμε στην Ημερολιά που φαινόταν μόνη και έρημη, σκεφτήκαμε πως θα είχαμε το λιμάνι δικό μας. Πλησιαζοντάς είδαμε ένα αυτοκίνητο με έναν τύπο μέσα...τι να κάνει αυτός μέσα στ'αμάξι;
Μς μιά καλύτερη ματιά είδαμε ένα στρατό από καλάμια απλωμένο κατά μήκος όλου του λιμανιού....μας έπεσαν τα σαγόνια, κοινώς τη φάγαμε στον κώλο. Μας έπιασε γέλιο και κρύος ιδρώτας μαζί, αφού βρεθήκαμε ξεκάρφωτοι....εμ δε μας άρεσε εκεί που καθόμασταν, καλά να πάθουμε.
   Ξαφνικά ήρθαν στο νού μου τα λόγια ενός γνωστού..."κοντά στην Ημερολιά, εκεί που είναι το γήπεδο, έχει πλάι ένα χωματόδρομο που αν τον πάρεις σ εβγάζει σε μία παραλία που κρατάει κάνα ψαράκι...είναι κοντα στα ιχθυοτροφεία....". Μέσα στα μαύρα σκοτάδια λοιπόν πιάσαμε να ψάχνουμε την παραλία...σκηνικό αστείο, τρείς τύποι με φακούς στο κεφάλι μέσα στη μαύρη νύχτα περπατούν στην ερημιά.
   Ω ναι! Βρήκαμε την παραλία, στρωμένη με χοντρές κροκάλες, παλιόξυλα και καλάμια που είχε βγάλει το κύμα. Πεταχτήκαμε ξανά στο αυτοκίνητο, δεν υπήρχε άλλη επιλογή, φορτωθήκαμε και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το χωματόδρομο. Φτάσαμε παραλία και αρχίσαμε να στήνουμε, είχε πάει 22.00 η ώρα, είχε χαθεί αρκετός χρόνος και ψάρεμα δεν είχαμε νίώσει. Ενώ η δομή της παραλίας έδειχνε οτι έχει βαθιά νερά...συνέβαινε το αντίθετο, τα βαρίδια μας έπεφταν σε ρηχοτοπιές.
   Ρίξαμε και καθίσαμε στις καρέκλες μας σα βρεγμένες γάτες....τι τη θέλαμε την αλλαγή...γιατί δεν καθόμασταν εκεί που ήμασταν;
Τα ιχθυοτροφεία απέναντί μας σε απόσταση αναπνοής...αν ρίχναμε καλά παίζει να ψαρεύαμε και μέσα στα κλουβιά. "Ρε παιδιά...ναι μεν το μέρος έχει τροφή, αφού ταίζουν τα ψάρια αλλά γιατί το ψάρι να μην κάτσει κοντά στα κλουβιά και να έρθει εδώ να ψάξει την τροφή του;" ξεστόμισε ο Γιώργης και μας βύθισε στη σκέψη....
   Περνούσαν οι ώρες και ο μαρασμός ολοένα πιό έντονος, δεν υπήρχε τσιμπιά...μόνο λάλες φέρναμε πάνω...βρωμερές και σιχαμερές...και ενίοτε δύο-δύο και τρείς-τρείς. Ξεφύσημα και περισυλλογή....
Άρχισε ο Γιώργης να κάνει τα δικά του...μιά ξυνόταν, μιά ξεφυσούσε, μιά στριφογύριζε....να του αρνηθούμε να φύγουμε;....Φυσικά και όχι, αφού η βραδυά αυτη καταστράφηκε από εμάς τους ίδιους.
Ένα απαλό τραβηγματάκι σήκωσε το Γιώργη από τη θέση του...μα ήταν τόσο απαλό που του λέγαμε "φέρε αγόρι μου το σπάρο σου να πάμε να φύγουμε απο εδώ...". Ένα τραβηγματάκι ακόμα και ο Γιώργης άρχισε να φέρνει "ένα βάρος", δε δώσαμε σημασία μέχρι που είδαμε έναν ωραιότατο κακαρέλο ξαπλωμένο στις κροκάλες. Είχε μπουκώσει το αγκίστρι και δε μπορούσε ανάσα να πάρει καλά-καλά, πως να τραβήξει γιά να πάρει κεφάλια;
   Οι δύο Γιώργηδες πήραν από ένα ψαράκι,έτσι για να θυμηθούν οτι ψαρεύουν....εγώ ούτε καν τσίμπημα...
   Η ώρα είχε πάει 2.00...πιάσαμε να μαζεύουμε καθώς ο δρόμος της επιστροφής μας περίμενε μακρύς.
   

23- Στη Σωτηριώτισσα


Σελήνη 97% στο άδειασμα- Προγνωστικά: Πολύ καλή ημέρα


   Ενώ έχουμε πεί οτι οι παραλίες για κάποιο λόγο δεν είναι για εμάς...διαλέγουμε παραλίες. Σωτηριώτισσα ήθελε ο Γιωργάκης και αφού ήταν η σειρά του ποιός να αρνηθεί. Εγώ με το Γιώργη είχαμε κάνει μιά βουτιά εκεί το καλοκαίρι για να αντικρύσουμε την απόλυτη νέκρα και ένα παρακμιακό κέφαλο να κολυμπά όπως-όπως...μέχρι να φάει έναν αναπνευστήρα στο κεφάλι για να τον πιάσουμε με τα χέρια.

   Φτάσαμε νωρίς στην παραλία με όλα τα καλούδια και τον οπλισμό μας. Είχε όμορφη μέρα, ωραία χρώματα...κάτι αισιόδοξο έπνεε παρόλο που η παραλία θεώρειται για κλάματα από εμάς. Εκει κοντά μένει και ένας φίλος, σαν μας είδε έσπευσε να μας πεί την καλησπέρα του.
   Αρχίσαμε να αρματώνουμε το μέρος...εγώ είχα φέρει πέντε καλάμια μαζί μου και είχα σκοπό να τα ρίξω όλα, δεν πάει άλλο αυτή η αψαρία, με κάποιον τρόπο πρέπει να δω ψάρι, να αυξήσω τις πιθανότητες...περισσότερα εργαλεία λοιπόν. Διπλαράκια,μονάγκιστρα και πολυάγκιστρα στο παιχνίδι και εμπρός να κατακτήσουμε τα ασήμια της θάλασσας.
   Είχαμε μαζί μας και biggatini και φαραώ και τσουτσούνια και σαρδέλες και θραψαλάκια και της Παναγιάς τα μάτια...δεν έμενα παρά να τσιμπήσει. Έγιναν οι πρώτες ριξιές και στρογγυλοκαθήσαμε στα σκαμπό μας, ανάψαμε τσιγάρα, βάλαμε καφεδάκι και πιάσαμε το κουτσομπολιό. Έτσι πέρασε η πρώτη ώρα...και χωρίς τσίμπημα.
   Στη δεύτερη ριξιά και πάνω που ο Γιωργάκης κάνει να ρίξει με το καινούργιο του OCEANIC DELTA 4,20 ακούγεται μία έκρηξη. Εγώ με το Γιώργη αρχίσαμε τα γέλια, θεωρήσαμε οτι απλά κάπου σκόνταψε η ριξιά του Γιωργάκη, μέχρι που τον είδαμε να έρχεται μαγκωμένος με το καλάμι στα χέρια. 
-Ρε μαλάκες....έσπασε το καλάμι μας είπε με μιά φάτσα ξενερωμένη όσο δεν πάει...
Περιμέναμε κι εμείς να δούμε τη μύτη κομμένη στα δύο...αλλά έλα που η έκρηξη που ακόυστηκε νωρίτερα έιχε γίνει στη βάση του, είχε ανοίξει σαν κάνη από ντουφέκι σε κόμιξ!
Η σελήνη ανατέλλει κατακόκκινη
Δεύτερη φορά ψαρέματος και το καλάμι ουσιαστικά άχρηστο...μαζί με το καλάμι έσπασε και το ηθικό της ομάδας. Έκτοτε άρχισαν όλα να πηγαίνουν στραβά μαζί με τα ψάρι απου δεν υπήρχαν γιά άλλη μιά φορά. Αρματωσιές έσπαγαν κατά τη βολή, βαρίδια εκτοξεύοταν στα πέρατα άνευ αρματωσιάς...παράμαλλα έσπαγαν. Η κατάρα της Σωτηριώτισσας μας πήρε παραμάζωμα...κάποιος ή κάποια μυστήρια δύναμη δε μας ήθελε κάθόλου μα καθόλου εκεί.
   Συνεχίσαμε να ψαρεύουμε προσπαθώντας να χαλαρώσουμε από τις κακοτοπιές.
Ο τόπος έχει διάσπαρτες φυκιάδες και βραχάκια, κατά καιρούς λέγεται οτι δίνει καμιά τσιπούρα αλλά κλασικά όχι σε εμάς. Το ηθικό της ομάδος ανέβηκε όταν ό άτυχος και κωλόφαρδος συνάμα Γιωργάκης πήρε τσίμπημα που έκανε το καλάμι να φύγει απο τη βάση. Στο νού μου έσκασε η εικόνα μιάς χρυσοφρύδας μεγαλόπρεπης ξαπλωμένης στην άμμο...μάταια!
Το παράμαλλο ήρθε πάνω κομμένο, έιχε φαραώ και φλοτεράκι...δε χρειάζεται να πούμε και πολλά, πιθανότατα γοφάρι τσίμπησε το φαραώ μαζί με το αγκίστρι και έκανε κι αυτό την τύχη του αφήνοντάς μας με το φλοτέρ στο χέρι.
  Η ώρα κυλούσε υποτονικά...με το φεγγάρι να σπάει κάπως τη μονοτονία ανατέλλοντας κατακόκκινο. Ένα σαργουδάκι ήρθε πάνω από το Γιωργάκη και αυτό ήταν όλο....τίποτε μα τίποτε άλλο δεν τσίμπησε....δεν έφθειρε τα δολώματά μας. Όλη η βραδυά πέρασε με ιστορίες που σηκωνόμασταν και λέγαμε διαδοχικά εμπρός στους υπόλοιπους της τριάδας...σε μορφή διήγησης...σαν παραμύθια.
   Η υγρασία μας πότιζε τα κόκκαλα..και έκανε σαφές οτι ούτε απόψε ήταν η βραδυά μας. Το ολοκαίνουργιο τσακισμένο τετράμετρο με το παλιό εξίσου τσακισμένο ηθικό μας μπήκαν στο αυτοκίνητο και πήραν το δρόμο της επιστροφής.


22-Καλό χειμώνα

Σελήνη 62% στο γέμισμα- Προγνωστικά: Καλή ημέρα

   Τα δελτία καιρού έδιναν καταιγίδες στο φούλ. Ο καιρός είχε πάρει ανάποδες...το ίδιο και εμείς, θέλαμε τη δόση μας. Παρά τους νοτιάδες και τις βροχές που έδινε το δελτίο είπαμε πως θα πάμε. Επιλογή μέρους με γνώμονα πόσο κοντά θα έχουμε το αυτοκίνητο, σε περίπτωση που ξεσπάσει μπόρα να τρέξουμε να κρυφτούμε.
   Απο'δώ τα φέραμε από'κεί τα φέραμε σειρά του Γιώργη ήταν να διαλέξει...Φαληράκι απεφάνθη ο εκλεκτός. Δεν είχαμε παρά να ακολουθήσουμε. Δεν έχουμε κάνει και καμιά φοβερή ψαριά σε αυτό το μέρος μα έχει το μεγαλείο του. Μώλος με βράχια και από τη μιά μεριά βλέπεις να ορθώνεται εμπρός σου το παλιό φρούριο και από την άλλη ο Βίδος. Σε κερδίζει ξεκάθαρα λόγω θέας...γιατί αλιευτικά εμένα δε με έχει πείσει ακόμη.
   Με τις ελπίδες των Γιώργηδων για κάνα σηκιό η κάνα σαργό τραβήξαμε για το μώλο. Εν τω μεταξύ σιγομουρμουρίζαμε..."ρε μπας και κάναμε μαλακία που ήρθαμε;...για βροχή το πάει"...αλλά ούτε λόγος για οπισθοδρόμηση, αυτοί είμαστε τόσο καιρό, τρείς πεισματάρηδες, επίμονοι και υπομονετικοί τύποι.
Στο βάθος μώλος...
   Παραδίπλα ψάρευαν δυό τύποι με ζωντανό, από την κορμοστασιά και τον αέρα που έβγαζαν δεν πρέπει να είχαν δεί χαρά. Άραγε θα ακολουθούσαμε τη μοίρα τους;
Ωστόσο είχαμε παραλάβει και το νέο εξοπλισμό μας, εγώ με το Γιώργη δύο μηχανάκια και πετονιά Gorilla 0.20 μπας και δούμε ψάρι, ο Γιωργάκης καινούργιο καλάμι και μηχανάκι το οποίο ανυπομονούσε να αρματώσει και να δοκιμάσει....με 4,20 μέτρα μήκος είναι αυτά, αυτός ανέβηκε κατηγορία.
Κάτι τσίμπησε;
   Βγάλαμε τα δολώματά μας φτιάξαμε τις αρματωσιές μας και πιάσαμε να ποντάρουμε ρίχνοντας για το καλό ψάρι. Κάνει μιά ωραία κίνηση ο Γιωργάκης και βγάζει ο θερμός με το Γαλλικό καφέ. Καλό χειμώνα ψαράδες μου καλό χειμώνα, αν βλέπεις ζεστό καφέ και μπόρα να έρχεται τι άλλο να πείς;
Οι αστραπές έπεφταν αδιάκοπα κάπου μακρυά...που και που ξεστράτιζε και καμιά ψιχάλα και μας επισκεπτόταν. Πέρναγε η άτιμη η ώρα μα τσίμπημα δεν ερχόταν...μα πανάθεμα τα, τα προγνωστικά είναι καλά, ο νοτιάς πνέει ακατάπαυστα, η θάλασσα ανακατεμένη και θολή, οι αρματωσιές προσεγμένες, οι δολωσιές γεναιόδωρες...μόνο τάμα στον Άγιο δεν έχουμε κάνει ακόμα.
   Κι εμείς και οι άλλοι ψάραδες βράζαμε στο ίδιο καζάνι μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος.
Μετρίου αναστήματος καλοστεκούμενος περίπου πενηντάρης βημάτιζε προς το μέρος μας κρατώντας σπαστό καρεκλάκι και καλάμι.
-Καλησπέρα που έχετε ρίξει;...Δε τσιμπάει σε αυτά τα σημεία, εγώ τα έχω οργώσει με ψαροντούφεκο από μικρό παιδί, αν θες σαργό ια ρίξεις προς την άκρη του Βίδου, εδώ μπροστά έχει φυκιάδες και εκεί στα πιό βαθιά ευθεία έχει σύρματα από τον πόλεμο, κρατάει ψάρι αλλά θα μπλεχτείς...
Άρχισε ο μυστήριος τύπος να αναλύει το μέρος και τα χαρακτηριστικά του...και συνέχιζε...
...αυτοί οι "από μέσα" με ζωντανό ψαρεύουν...θα πιάσουν μόνο φτερωτούς πουτσόγυαλους...δεν τρών οι κυνηγοί με αυτό τον καιρό...φτερωτούς πουτσόγυαλους θα πιάσουν...
Έλεγε και ξανάλεγε και συνέχισε...
-Αλβανοί είναι;
-Εεε δεν ξέρω... του απάντησα, πρόφανως ήξερα οτι ήταν Αλβανοί μα ο τύπος ψαχνόταν για φασαρία
-Έχουν απλώσει τα ζωντανά τους παντού και δεν έχουμε μέρος να ψαρέψουμε εμείς, κάτσε τώρα να δείς πως θα τους κάνω εγώ να μαζέψουν τα πάντα
-Ε κρίμα είναι όπως κι εμείς έτσι κι αυτοί ψαρεύουν, εν τέλει ήταν εδώ πριν από εμάς...
-Κάτσε να δείς τι έχει να γίνει τώρα...τώρα θα δείς...
Έστησε το καρεκλάκι του, άνοιξε το καλάμι του και άρχισε να ρίχνει, ο Γιώργης τον κοιτούσε μαγκωμένος από την άκρη του μώλου...σκεφτόταν αυτό που σκεφτόμασταν και οι τρείς πιθανότατα....τι στο διάλο θέλει να κάνει ο τύπος....τι θράσος είναι αυτό;
Έριχνε και έφερνε τον καλαμαρολόγο του δίχως να νοιάζεται για τα εργαλεία των άλλων...και οι άλλοι δεν έβγαζαν κιχ. Άρχισε λοιπόν ο περίεργος επισκέπτης και μας ανέλυε τα περί ψαρέματος και λοιπά...δε λέω, ακούγοντάς τον πέρασε αρκετή ώρα.
Τα φώτα και τα φωτάκια...
   Κάνεις μας δεν είχε το παραμικρό σινιάλο από κάποιο ψάρι...το έουμε ξαναδεί το έργο...πολλάκις.
σε κάποια φάση μάζεψε ο ζόρικος της υπόθεσης και την έκανε, την έκαναν και οι άλλοι ψαράδες, μείναμε μόνοι μας, παρέα μα τις αστραπές και τις σιγανές ψιχάλες. Ο Γιώργης πήρε ένα τσίμπημα μα του σκάλωσε κάπου και έχασε ψάρι και αρματωσιά. Οι ψιχάλες άρχισαν να πληθαίνουν και μας έζωσαν τα φίδια, μήπως και έπρεπε να μαζέψουμε...κάναμε την κίνηση βιαστικά μα για κάποιο λόγο αράξαμε στο υπόστεγο της κοντινής καφετέριας. Έριξα εγώ δυό καλάμια έπιασε και ο Γιώργης και έριξε πλάι στο υπόστεγο ώστε να τα επιτηρούμε με ευκολία...δε τσιμπούσε. Σε μιά φάση αποφάσισε και ο Γιωργάκης να ρίξει μετά από έντονη δική μου παρακίνηση, του υπέδειξα κι ένα σημείο λέγοντας του να ρίξει κοντά...δεν πρόλαβανα να περάσουν 5-6 λεπτά και κλασσικά ο κωλόφαρδος πήρε τσίμπημα βαρβάτο...άρχισε να φέρνει και ανέβασε μιά καλοθρεμμένη πέρκα, παρατηρώντας την διακρίναμε οτι δεν ήταν δικό της το τράβηγμα που είδαμε...αλλά του θηρευτή της, κάτι τη βούτηξε και της άφησε το σημάδι από τη μασέλα του, δεν κατάφερε ούτε να την κόψει ούτε να την καταπιέι να ησυχάσουμε. Αλλα΄όπως και νά'χει πάλι σε καλάμι του κωλόφαρδου ήταν η δράση!!!
   Η ώρα περνούσε και προκοπή δε βλέπαμε, άρχισε ο Γιώργης να ξύνεται, να στριφογυρνάει, εγώ με το Γιωργάκη ακούγαμε τις βροντές και υπολογίζαμε σε τι απόσταση έπεσαν, βρήκαμε τρόπο να περνάμε την ώρα μας. Ο Γιώργης ξεφυσούσε...έλα κλασικό σημάδι οτι πλησιάζει η ώρα της αποχώρησης...και έτσι έγινε, εντός ολίγων λεπτών πιάσαμε να μαζεύουμε και να πακετάρουμε, σήμανε η λήξη. Άψαροι και τσακισμένοι από τον αέρα που δε σταμάτησε να μας παίρνει τα κεφάλια. Ετούτη τη φορά μπορεί να φύγαμε άψαροι αλλά είχαμε και το τυχερό μας, βγάλαμε τσάμπα όλη την παραγγελία καινούργιου εξοπλισμού που κάναμε...:)
Άραγε υπάρχει θεός;;;;