Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

33- Ήρθε το καλοκαίρι...

   Πέρασε δύσκολα τούτος ο χειμώνας. Αψαρίες φοβερές, να κάθεσαι στο καρεκλάκι και να σε καταπίνει, να βουλιάζεις μέσα του. Κάθε Δευτέρα το ίδιο βιολί, καινούργιες αρματωσιές καινούργια μέρη (και παλιά), να αγοράζεις τα καλύτερα δολώματα και να κάνεις δολωσιές γιά βιτρίνα και να φεύγεις σκυφτός. Να γυρίζεις μουσκεμένος από την υγρασία μέχρι το κόκκαλο και παγωμένος και να μην έχεις ένα τρόπαιο να σε γλυκάνει λίγο. Βέβαια δεν είναι και τόση η κακομοιριά όσο φαίνεται παραπάνω. Αυτές είναι σκέψεις που πάνε και έρχονται. Αν το καλοσκεφτείς η τριάδα δεν έσπασε καθόλου μέσα στο χειμώνα, ούτε οι ατάκες ούτε τα καραγκιοζιλίκια μας. Εν τέλει αυτό δεν είναι και η συνταγή γιά να δέσει το γλυκό...αλλιώς θα τραβούσαμε ο καθένας γιά ψάρεμα μόνος του.
   Όπως και νά'χει μπήκε καλοκαίρι, αρχίσαμε τις βουτιές και αρχίσαμε να ξυνόμαστε γιά το πως θα βγάλουμε κάνα δόλωμα μόνοι μας μιάς και με τα αγοραστά δυό χρονάκια που ψαρεύουμε δεν είδαμε και τη φοβερή προκοπή. Μα γιά στάσου ρε φίλε, γιατί δηλαδή το κωλόψαρο αν έχει όρεξη δε θα φάει στη σαρδέλα, στο καλαμάρι, στην αληθινή, στη γαρίδα, στο γαυράκι κλπ κλπ;
Ντε και καλά φαραώ και τσουτσούνια θέλουν;
   Έτσι λοιπόν μπήκαμε σε ένα νέο σκεπτικό, αφού δεν πιάνουμε που δεν πιάνουμε λέπι να αρχίσουμε να ψαρεύουμε με τα φτηνά κλασικά δολώματα...γιά ποιό λόγο τόσα έξοδα;
Η πύλη γιά τη γη της επαγγελίας
Σκαλιά...πολλά σκαλιά
Αρχίσαμε με το λοιπόν τις βουτιές και να σου τα αγγούρια της θάλασσας, να οι αληθινές, να οι ξεχασμένες και παραγκωνισμένες πεταλίδες και σαλιγκαράκια, να και λίγο καλαμαράκι ναι και μερικές γαρίδες και σαρδέλες στο αλάτι και μιά χαρά ποικιλία σερβίρουμε και πάλι. 

   Με το έμπα αυτού του μήνα βαλθήκαμε να ανακαλύψουμε μιά καινούργια παραλία με το Γιωργάκη, έτσι μιά Δευτέρα κατεβήκαμε σε μιά παραλία με 123 ή 127 σκαλιά...ελάχιστη σημασία έχει. Έδειχνε ειδυλλιακή μα παραμελημένη, εκεί στην περιοχή του περάματος περιτριγυρισμένη από ξενοδοχεία και τουριστίλα...μα αυτή εκεί σκουπιδιασμένη και εγκαταλελειμένη. Πρώτη ριξιά και τσιπουρίτσα...νά το ηθικό μας στο θεό!!!
Η βραδυα συνέχισε με περίεργα τσιμπήματα...κάτι έσερνε αργά το δόλωμα και κατόπιν το παράμαλλο ήταν κομμένο...η φαντασία μας έφτιαξε πονηρά ψάρια που με τα δόντια τους έκοβαν τα παράμαλα μας πριν το πάρουμε είδηση.
Έτσι λοιπόν με το Γιωργάκη κάναμε λόγο για μία γη της επαγγελίας γιά ένα απίστευτο μέρος και την επόμενη Δευτέρα πήραμε αγκαζέ καμαρωτοί καμαρωτοί και το Γιώργη (που στην προηγούμενη απουσίαζε) να του δείξουμε την ανακάλυψή μας. Πήραμε και μάσκες και πήγαμε νωρίς ώστε να βουτήξουμε και να δούμε το υποβρύχιο τοπίο...
Η γη της επαγγελίας
Μα τι τα θέλαμε..μία αμμουδιά με λιγοστά ψάρια και μικροσκοπικά σε μέγεθος. Ναι, αλλά η παραλία αυτή έχει εκείνο το φανταστικό ψάρι που με την πονηριά του κόβει παράμαλα...αναρωτιόμασταν τι να ήταν και η απάντηση δεν άργησε να έρθει όταν με φώναξε ο Γιωργάκης να πάω προς το μέρος του. Ένας κάβουρας θηρίο με κάτι δαγκάνες να με το συμπάθειο έκοβε βόλτες στο βυθό. Αυτός ο γρουσούζης μας την έκανε...πιό πέρα κι άλλος κάβουρας. Μα τι τεράστια καβούρια είναι αυτά στα ρήχα; Καταφέραμε και αποχιάσαμε τον δεύτερο και όταν τον είδε ο Γιώργης έξω..."Μπλε καβούρι".
Όντως ήταν το μπλε καβούρι που έχει κάνει την εμφάνισή του και στο νησί μας. Η παραλία που βρισκόμασταν είναι κοντά στη λιμνοθάλασσα του αεροδρομίου...η λιμνοθάλασσα λοιπόν είναι πιά το καβουροχωριό. Γιά ποιό λόγο να μέναμε σε αυτή την παραλία γιά να παίξουμε με λιανώματα και κάβουρες; Μαζέψαμε τα μπογαλάκια και πήγαμε στην παραλία στις Μπενίτσες, φάγαμε τα μούτρα μας κι εκεί όπως κάθε φορά...δεν τσίμπησε τίποτα και ξεμείναμε στην παραλία να τρώμε κεράσια και νεκταρίνια σαν πιθήκια...μέσα στη νύχτα.

   Μιάς και μελέτησα τα νεκταρίνια. Μπορεί στα δευτεριάτικα να μη βγάζαμε τίποτα αλλά στα μεσημεριανά μπάνια βγήκαν κάποιοι σαργοί και μία μεγάλη σάλπα με μικρό μονάγκιστο χωρίς βαρίδιο κλπ...δολωμένο με νεκταρίνι. Έβλεπα εγώ τους σαργούς κάτω από το μώλο κοπαδιαστούς, μέρα μεσημέρι να σουλατσάρουν και σαν πετούσε κάποιος κάνα κουκούτσι απο ροδάκινο η νεκταρίνι έβραζε η θάλασσα, σωστός χαμός...και σαργοί παντόφλες στο παιχνίδι.
Εκτός της τσιπούρας τα υπόλοιπα πιάστηκαν με ψιλό μονάγκιστρο και  νεκταρίνι
Έλα που όμως το βράδυ δεν κουνιόταν φύλλο. Γενικά μέρα μεσημέρι πολλά ψάρια είδαμε στη θάλασσα...εκεί ανάμεσα από τους λουόμενους...τσιπούρες...σαργοί....λαβράκια...μουρμούρες του κιλού!!!
Τι γίνεται το βράδυ...που πάνε όλα αυτά;
   Άλλο ψάρεμα που έγινε ήταν στο Καμινάκι...όπου φτάσαμε νωρίς βουτήξαμε έιδαμε διάφορα ωραία, μαζέψαμε τα δολώματά μας μα το βράδυ κύλησε άτονα, μόνο τάβλι δε βγάλαμε γιά να περάσει η ώρα. Υπήρξαν μικρά τσιμπήματα και δυό μικρόψαρα...δεν είναι ψαριά αυτή όμως.
Καμινάκι
   Σίγουρα η θάλασσα έχει κάποια ψάρια, μένει να αποκωδικοποιηθεί τι συμβαίνει σε κάθε τόπο και τα κάνει να ορμάνε ακόμα και στις πιό αναξιόπιστες αρματωσιές που είναι φτιαγμένες άτσαλα και με φτηνοπετονιές. Πάντως νομίζω στα κεφάλια όλων μας γυρίζει ένα "αχ τι ωραία που δεν ξοδευόμαστε πιά" κι όχι από τσιγκουνιά. Όταν τα σκας χοντρά γιά να πάρεις δόλωμα και γυρίζεις άψαρος είναι βαρύ...λες εγώ έκανα τα πάντα, μέχρι και το καλύτερο δόλωμα πήρα και πάλι στο μηδέν;
Μέχρι και ο Γιώργης πού είναι κλασάτος τύπος και λατρεύει να σερβίρει γκουρμέ δόλωμα στα ψάρια προσαρμόστηκε μιά χαρά. Ναι λοιπόν, τα φτωχοδολώματα που περιφρονούσαμε θα γίνουν το όπλο μας. Φτιάξαμε και την παγίδα γιά φαραώ μένει να καταφέρουμε να βρούμε μπας και βγάλουμε έναν γιά καμιά Δευτέρα μας. Δε λέμε, θα αγοράσουμε ξανά σε κάποια φάση έτσι τιμητικά ένα φαραώ...αλλά όχι αυτό το κακό, κάθε βδομάδα κατάθεση,
   Ο Ιούνιος δε μας έδωσε τίποτα ιδιαίτερο αλλά να, βουτάμε για δόλωμα, κάνουμε και το μπανάκι μας έχει άλλο γούστο, είναι λες και είμαστε πιτσιρίκια και ανακαλύπτουμε τον κόσμο ξανά...πλάκα πλάκα σε λίγο καιρό κλείνουμε δυό χρόνια ασταμάτητου ψαρέματος και ώ ναι είναι αυτό που ακόμα μας γεμίζει...περιμένουμε πως και πως την κάθε Δευτέρα γιά ένα ακόμα ρεσιτάλ...

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Εύκολη παγίδα γιά φαραώ


   Οι ανωξείδωτες παγίδες για φαραώ είναι πιθανότατα ό,τι πιό αξιόπιστο υπάρχει γιά τη σύλληψη αυτού του δολώματος.Το να βρεθούν τα σχέδια κατασκευής μίας τέτοιας παγίδας δεν είναι και πολύ δύσκολο..αρκεί λίγο ψάξιμο στο διαδίκτυο. Δύσκολο είναι να επεξεργαστείς το ανοξείδωτο μέταλλο αν δεν έχεις εργαλεία.
   Η παγίδα που παρουσιάζεται παρακάτω είναι μία εύκολη προσέγγιση της ανοξείδωτης. Μπορεί να φτιαχτεί με πολύ απλά εργαλεία και σε λίγο χρόνο. Λογικά θα είναι εξίσου αποτελεσματική με τη μεταλλική. Λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και έχει δύναμη να συγκρατήσει το φαραώ...θα πρέπει ο φαραώ να είναι σωστό θηρίο για να λυγίσει τα πλαστικά με τη δύναμή του.
   Τα υλικά και ο τρόπος κατασκευής παρουσιάζονται στο παρακάτω βίντεο.


   Το παραπάνω βίντεο αποτελεί μία πρώτη και απλή προσέγγιση αυτής της κατασκευής...σίγουρα μπορεί να βελτιωθεί αρκετά ακόμα.

Παρακάτω το σχέδιο της παγίδας σε εκτυπώσιμη μορφή pdf με ελαφρώς διαφορετικές διαστάσεις απ'ότι στο βίντεο. Όλα τα μέρη εκτυπώνονται σε μία κόλλα Α4 στις πραγματικές τους διαστάσεις.

pdf παγίδα φαραώ

Ενήμερώστε όσοι δοκιμάσετε...αν όλα λειτουργούν σωστά.
Καλές δοκιμές!!!
   

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Δε χανόμαστε...


Σε μέρος καλά κρυμμένο

   Μπορεί να σταματήσαμε τις δημοσιεύσεις...σίγουρα δε σταματήσαμε το ψάρεμα!
   Όλο αυτό το  διάστημα ψαρεύαμε κανονικότατα σε εβδομαδιαία βάση. Κατεβήκαμε κακοτράχαλα σημεία επειδή κάποιος μας είπε οτι είναι πόστο και πάντα βγάζεις...γυροφέραμε τα σημεία της πόλης ξανά και ξανά μα τα αποτελέσματα είναι τα ίδια...Φτάσαμε σε σημεία γεμάτα ντέματα, εκεί που λες οτι θα έχει σίγουρα ψάρι και σε κάθε ριξιά δε χάναμε μόνο το αγκίστρι κοβόταν όλη η πετονιά μαζί με το βαρίδι αλλά δραστηριότητα μηδέν.
Κάθε ριξιά και κομμένα όλα...
   Θα πείς...για καθίστε ρε παιδιά, δε γίνεται τόσο καιρο και να είστε άψαροι. Και όμως συμβαίνει. Δεν είναι οτι δε βγήκε τίποτα αλλά σε σχέση με τα δολώματα και τα καλάμια που ρίχνουμε τα ψάρια είναι ελάχιστα. Αλλάξαμε και ώρες σε κάποιες εξορμήσεις μα τα αποτελέσματα παρέμειναν ίδια. Φέραμε και άλλους που θεώρησαν οτι η παρουσία και ο τρόπος τους μπορεί να σπάσει τη γκίνια μα έφαγαν κι αυτοί τα μούτρα τους.
   Εμείς όπως και νά'χει περνάμε καλά και συνεχίζουμε. Η ίδια τριάδα...η αγία τριάδα των ψαράδων. Πλέον μπαίνουμε στο δολωματάδικο και λένε "καλώς τους ψαράδες της Δευτέρας", εμ είναι κι αυτό ένα αξίωμα μία αναγνώριση.
    Σίγουρα πάντως δε δείχνει να παίζει ιδιαίτερο ρόλο η πρόγνωση που γίνεται με βάση την ηλιοσεληνιακή δραστηριότητα. Σε υποτιθέμενες καλές ημέρες δεν υπήρχε ούτε το παραμικρό τσίμπημα και πιάναμε λιγοστά ψαράκια σε χαρακτηριζόμενες ως μέτριες και κακές ή δεν πιάναμε ποτέ τίποτα.
Ένα ψάρι κι αυτό στην αρχή...
   Μα πόσες δημοσιεύσεις γεμάτες σκέψεις,διηγήσεις και φιλοφρονήσεις να αναρτήθούν;
Ίσως κάποιος εκεί τριγύρω να παίρνει κουράγιο βλέποντας τις δικές μας αψαρίες, να λέει δεν είμαι ο μόνος που δε βγάζω. Οι εξορμήσεις πάντως συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και θα συνεχιστούν γιά όσο αυτό μας γεμίζει. Απλά είναι καλύτερο να αναρτώνται σε μηνιαία βάση συγκεντρωτικά...να λέμε τι ψαράκια μας έδωσε ο μήνας και σε ποιά μέρη βρεθήκαμε.
Να ελπίζεις γιά κάτι άλλο και να παίρνεις...φίδι
   Τώρα τελευταία ακούγεται οτι υπάρχει μία μικρή δραστηριότητα και είναι γεγονός, τσιμπάει κάπως περισσότερο, απλά κάτι σαλεύει δειλά χωρίς να φτάνουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Το καλοκαιράκι και το φθινόπωρο είναι συνήθως πιό γεμάτα από το χειμώνα...γιά να δούμε.
Τσάμπα η ριξιά...
   Η παράκτια ζώνη της Κέρκυρας (σε σχέση με τις δυνατότητες των ρίψεών μας) δεν πρέπει να σφύζει από ζωή πάντως. Αναρωτιόμαστε αν επικρατεί αυτό το χάλι και στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας...

   Το πείσμα και η επιμονή μας, η ανάγκη να συναντηθούμε και να ταξιδέψουμε ονειροπολώντας σαν παιδιά, η ηρεμία, η πληρότητα και οι μεταξύ μας δεσμοί που ενισχύονται μέσα από τις δευτεριάτικες εκδρομές μας δε σταματούν μπροστά σε καμία αψαρία.  Αν είναι νά'ρθει καλώς να έρθει...εκεί θα είμαστε, πλάι στο κύμα.

   Καλή συνέχεια να έχουμε...και θα την έχουμε!
Βλέπουμε όμορφα τοπία όμως

Υ.Γ.- Ίσως και να φταίνε όλοι αυτοί οι καλόκαρδοι "γρουσούζηδες" που πριν από κάθε εξόρμηση μας εύχονται "καλό ψάρεμα"...:)

   

32- Δασιά...για ρομάντζο


Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2017


Η ρηχοτοπιά της Δασιάς

   Δευτέρα σημαίνει ψάρεμα, τι κι αν οι θερμοκρασίες θυμίζουν καταψύκτη;
Ίσως ήταν η πιό κρύα ημέρα του χιονιά....έπεφτε Δευτέρα και η επιθυμία μας δε σήκωνε αναβολή;
   Μαζευτήκαμε γνωρίζοντας οτι πάμε για να ταλαιπωρηθούμε από το κρύο αλλά ίσως μέσα από την κακουχία να έρθει το επιθυμητό. Ίσως η τύχη να πεί..."δώσε ρε σε αυτούς τους τρείς καμμένους κάτι, έτσι επειδή δεν το βάζουν κάτω βρέξει-χιονίσει"...ίσως τό'να....ίσως τ'άλλο.
   Στη Δασιά επέλεξε ο Γιωργάκης, παραλία πολύβουη τους καλοκαιρινούς μήνες. Μπαρ, ξενοδοχεία και χίλια μύρια κακά στην ακτή της. Μέσα αμμουδιά με λιγοστές φυκιάδες και σχετικά ρηχά νερά. Κατά καιρούς διάφοροι μίλησαν για τσιπούρες και μεγάλες μουρμούρες...διόλου απίθανο. Δύο φορές που δοκιμάσαμε να ψαρέψουμε εκεί το μετανιώσαμε πριν στήσουμε καν τα καλάμια μας...τώρα έμελλε να το κάνουμε...ο Γιωργάκης είχε πάρει την απόφαση.
Τι κι αν είχε ήλιο....πολικές θερμοκρασίες!
   Φτάσαμε στην παραλία και γελούσαμε με την απόφασή μας...έκανε στα αλήθεια κρύο, και δεν είχε πέσει καν το φως. Καθώς ξεφορτώναμε το αυτοκίνητο μας είδε ένας κάτοικος της περιοχής και ρώτησε αν είμαστε καλά που με τέτοιο καιρό αντί να είμαστε στα τζάκια μας πάμε για ψάρεμα. Τι να του απαντήσεις....μήπως θα καταλάβει τι αρρώστια έχουμε;...
   Συνεχίσαμε προς το παλιό Club Mediterenee κάτω από τους φοίνικες. Τα χέρια μας κρύωναν πριν καν στήσουμε. Όπως στήναμε είδα πολλά ξύλα βγαλμένα από τη θάλασσα, πέταξα την ιδέα αν κρυώσουμε να ανάψουμε μιά φωτίτσα να μας ζεστάνει...οι Γιώργηδες δεν έδωσαν σημασία, πιθανότατα το βρήκαν παράλογο, φωτιά στην παραλία της Δασιάς....λες και είμαστε σε κάποια ερημιά.
Σαν άρχισε να πέφτει το φως...άρχισε το αληθινό κρύο
   Δε τσιμπούσε τίποτα και ο φαραώ μας σαν μεγάλος ακροβάτης. Βέβαια ας είχε ψάρια και θα έκανε κι αυτός ο αξιοθρήνητος τη ζημιά του. Ρίψεις στα 50-70 μέτρα από την ακτή και σε βάθη 2,5-3,5 μέτρα. Κάτω ατελείωτη αμμουδιά..που και που κάνα βραχάκι χτύπαγε το βαρίδι όπως το φέρναμε.
   Άρχισε η νύχτα γλυκά-γλυκά να μας χαιδεύει καοι το κρύο ανελέητα να μας πηρουνιάζει. Ήμασταν και οι τρείς σαν βρεγμένες γάτες η μόνη μας παρηγοριά να κοροιδεύουμε την επιλογή να βγούμε για ψάρεμα με αυτό το κρύο...και όχι απλά επιλέξαμε να βγούμε, ήρθαμε και σε χάλια μέρος.
   "Εγώ θα ανάψω φωτιά αν είναι να μείνουμε...θέλετε να με βοηθήσετε με τα ξύλα;" αποκρίθηκα στους συντρόφους μου. Με κοίταξαν για δευτερόλεπτα, δίχως έκφραση. Σοβαρολογούσα. Σηκώθηκαν και σε δύο λεπτά είχαμε αρκετά ξύλα, έτοιμη η φωτιά μας. Κάθε που σηκωνόταν κάποιος για έλεγχο δολωμάτων έφερνε και μία αγκαλιά ξύλα. Φωτιά μπορεί να είχαμε...αλλά είχαμε και τον αέρα από πίσω μας οπότε έπαιρνε και όλη τη ζέστη βαθιά στη θάλασσα. Σίγουρα πάντως έσπαγε λίγο το ψύχος.
Κι ο αέρας έπαιρνε τη ζέστη...στη θάλασσα
   Οι ώρες κυλούσαν και σημάδι δεν ερχόταν, ούτε το παραμικρό. Ευτυχώς τα ξύλα ήταν πολλά και συντηρούσαμε τη φωτιά. Αρχίσαμε να λέμε ιστορίες...να κλαίμε τη μοίρα μας ψάρι δεν είδαμε, ούτε καν σημάδι παρουσίας. Δεν ήταν ψάρεμα αυτή η εξόρμηση μα βόλτα στην παραλία...έτσι για ρομάντζο, να βάλουμε τη φωτιά μας...να νιώσουμε λίγο φύση...να τα πούμε σαν άνθρωποι...
Ψάρεμα δεν ήταν σίγουρα πάντως...
Το λες ψάρι;