Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

27- Τα πρώτα κρύα

Σελήνη: Πανσέληνος - Προγνωτικά: Πολύ καλή ημέρα


   Τελικά είχε δεν είχε ξανακρεβατώθηκε ο Γιώργης με τις βροχές και τους αέρηδες. Ο Γιωργάκης το είχε κάνει σαφές οτι θα πηγαίναμε στην παραλία των Ερμόνων από την περασμένη εβδομάδα. Είχαμε ξαναπάει δυό φορές στην παραλία αυτή. Η πρώτη ήταν καλοκαίρι και είχαμε αράξει πάνω σε ένα μεγάλο βράχο που είχε φτιαγμένες με τσιμέντο θέσεις για ψαροκάλαμα, πιστέψαμε οτι βρήκαμε τη γη της επαγγελίας. Είπαμε οτι για να έκανε κάποιος τέτοια δουλειά πάνω στο βράχο κάτι θα ξέρει. Εν τέλει βρεθήκαμε να βογγάμε και να βαριανασαίνουμε απο την βαρεμάρα και την αψαρία ενώ από το απέναντι ξενοδοχείο ερχόταν τουριστομουσικές. Τη δεύτερη φορά βρεθήκαμε πριν περίπου ένα χρόνο με το Γιωργάκη, καλή ώρα όπως και τώρα, ο Γιώργης τότε είχε σπάσει το χέρι του. Αφού βογγήξαμε από το κρύο στο τελικό μάζεμα σηκώσαμε ένα μικρό σαλάχι, το οποίο επιστράφηκε στη μαμά του. Η μεριά της παραλία που είχαμε αράξει ήταν η σχετικά ήπια...η άλλη μεριά είχε ένα ποταμάκι που έπεφτε στη θάλασσα και από εκεί κατέβαζε βρωμόκρυο και ομίχλη...σαν να διαβαίνεις τις πύλες άλλου κόσμου. Εκεί μάλιστα είχα ρίξει και ένα καλάμι που σε μία στιγμή πήρε ένα ωραίο τσίμπημα αλλά όχι και το ψάρι. Αυτή ήταν η μεριά που θα μας φιλοξενούσε λοιπόν.
Απλά πανέμορφα

   Φτάσαμε νωρίς, υπήρχε αρκετό φως και έτσι πιάσαμε να στήνουμε όσο καλύτερα ήταν δυνατόν το αρχηγείο μας. Στήσαμε το τσαντηράκι αφού το ποτάμι κατέβαζε παγωμένο αέρα, βρήκαμε δυό παλιοπράγματα που είχε ξεβράσει το κύμα και τα κάναμε σκαμνάκια για να δολώνουμε...κάπως έτσι έγινε το ξεκίνημά μας.
Τσαντηράκι... το ανυπέρβλητον



   Λέγεται οτι εκεί που πέφτει γλυκό νερό στη θαλασσά τα ψάρια αναζητούν την τροφή τους μιάς και πέφτουν αρκετοί μικροοργανισμοί που τα θεωρούν λιχουδιές. Κοντά μας ήταν επίσης τα βράχια της παραλίας συνήθως εκεί φωλιάζουν. Η μέρα μας είχε καλά προγνωστικά...δεν έμενε παρά αν το διαπιστώσουμε και στην πράξη. Έγιναν οι πρώτες ρίψεις και δε συγκινήθηκε ούτε ένα κακορίζικο. Βγάζοντάς τις έξω για αλλαγή είδαμε το γιατί...ο πυθμένας θα πρέπει να ήταν καλυμμένος από ψιλοκομμένα φύκια που τα έφερε η θαλασσοταραχή των προηγούμενων ημερών. Τα δολώματά μας έπεφταν στα αζήτητα. Φέρναμε τα παράμαλλα επάνω και έμοιαζαν με ουρές από γάτες.
Σαν ουρά γάτας το παράμαλλο....
Φύκια και ξανά φύκια, τι κι αν βάζαμε φλοτεράκια συνέβαινε το ίδιο και το ίδιο. Μας πλημμύρισε η απελπισία. Το κρύο γινόταν όλο και πιό τσουχτερό κάνοντας την κάθε αλλαγη πιό βασανιστική.
Δολωσιά για καμάρωμα και να την τρώνε τα φύκια....

   Δε θα βγάζαμε καμία μα καμία άκρη με την κατάσταση αυτή. όλες οι αρματωσιές καλυμμένες από φύκια. Δεν υπήρχαν ούτε καν οι ενοχλητικότατες λάλες να μας χαλάσουν τα δολώματα, κάτι που να υποδηλώνει λίγη ζωή, έμελλε να ληφθεί η απόφαση.
Θεσπέσιο...να περνά δίπλα μας η εθνική...


   Άρχισα να ξεφυσάω και να παρακινώ για αλλαγή, καλά δε χρειάστηκε και πολύ το πράγμα μιλούσε από μόνο του, Πού να ξέραμε εμείς οτι η θαλασσοταραχή γέμισε την παραλία με κομμένο φυκάκι, που να ξέραμε οτι μας περιμένει αυτό το χάλι. Πήραμε μιά βαθιά ανάσα και με όσες δυνάμεις μας απέμειναν ξεστήσαμε. Αποχαιρετήσαμε τη  μεγαλύτερη πανσέληνο των τελευταίων 80 ετών και ξεκινήσαμε. Επόμενος σταθμός η ευθεία της Σωτηριώτισσας...βρισκόμασταν στη δυτική πλευρά του νησιού και θα πηγαίναμε στην αντίθετη. Αφού η μέρα δε δίνει τσίμπημα στα δυτικά μπορεί να δώσει στα ανατολικά,
Μα να μη θέλουν να φάνε


   Αφήναμε το ομολογουμένως πανέμορφο ερήμικο τοπίο που λουζόταν από το χλωμό φως του φεγγαριού, το κελάρυσμα του ποταμιού που ερχόταν να σμίξει με την αλμυρή κυρά, τα περίεργα τσιριχτά νιαουρίσματα η κελαηδίσματα που έσπαγαν που και που το υπάρχον ηχοτοπίο βάζοντας κι αυτά τη δική του πινελιά  για να ψαρέψουμε πλάι σε μία εθνική οδό, σε τοπίο πέρα για πέρα αστικό, για τα δικά μας δεδομένα τουλάχιστον. Μαζί με όλα αυτά θα αφήναμε και το βρωμόκρυο μαζί με τα ενοχλητικά φύκια που κατέστρεφαν κάθε ρίψη, άλλωστε για ψάρεμα βγήκαμε και όχι για ρομάντζο.
Τα καμάρια μου

   Φτάσαμε στο επόμενο σημείο που λουζόταν απο τα τρισάθλια πορτοκαλί φώτα που έχουν οι μεγάλοι δρόμοι. Η θέση μας πλάι σε μία στάση λεωφορείου πάνω στο πορτοκαλί τσιμεντένιο πεζοδρόμιο, εμπρός μας διάφοροι θάμνοι γεμάτοι σκουπίδια που φεύγουν πιθανότατα από τα διερχόμενα οχήματα. Εμπρός από τους θάμνους τα βράχια και η θάλασσα, το ορμητήριό μας. Ε΄δω το κελάρυσμα του νερού αντικαταστάθηκε από τον ήχο των περαστικών αυτοκινήτων. Το σημείο είχε αναφερθεί κάποτε στη διήγηση ενός γνωστού γι'αυτό το επιλέξαμε, βέβαια αυτός μιλούσε για ρίψεις περίπου 100 μέτρων, μέγεθος άπιαστο γιά εμάς που ζήτημα είναι αν φτάνουμε τα 60. Μιλούσε επίσης για σαργούε και μεγάλες τσιπούρες...άκρως δελεαστικό.
   Κάποιες ασθενικές τσιμπιές τραβούσαν που και που το ενδιαφέρον μας, ψάρι δεν είδαμε παρά μόνο κάποια δολώματα ξεχειλωμένα.
Μείναμε σκιές...να κοιτάμε τα καλάμια μας


26- Με κακό καιρό


Σελήνη: 45% στο γέμισμα- Προγνωστικά: Μέτρια ημέρα

   Δεν πά'να λέει ο καιρός οτι θα χαλάσει...δεν πά'να δείχνει καταιγίδες τό το χαβά μας εμείς. Κινήσαμε για τον Ύψο εκεί επιλέχτηκε μιάς και θα είχαμε το αυτοκίνητο κόντα σε περίπτωση κατακλυσμού. Το μόνο που αλλάξαμε ήταν το σημείο, την περασμένη φορά ψαρέψαμε μπροστά από το φαρμακείο κι ετούτη μπροστά από το δημαρχείο. Ο Ν-ΝΑ άνεμος έσκαγε δυνατά και κατά πρόσωπο στην παραλία...μας πήρε τα κεφάλια στο πρώτο τεταρτάκι. Πρώτη φορά δεν ήταν αλλά οφείλουμε να αποφεύγουμε τέτοιες κακοτοπιές...διαβάζοντας τον καιρό και σκεπτόμενοι που και πως χτυπάει ο κάθε αέρας και που μπορεί να κάνει απάγκιο.
   Τα πρώτα πράγματα που στήσαμε στην παραλία ήταν οι ομπρέλες αν και δεν ήταν πρακτικό μιάς και είχαμε τον αέρα φάτσα. Γκρίζο το τοπίο, φόραγε τα χειμωνιάτικά του πιά. Τά μαγαζία κλειστά και οι τουρίστες εξαφανισμένοι, μόνο κάτι ντόπιες κυράδες έβλεπες με τις φόρμες τους να περνούν δυό-δυό και τρείς-τρείς κουτσομπολεύοντας "μόνο το περπάτημα δεν τις νοιάζει" σκέφτηκα.
    Κλάσικες οι επιλογές των δολωμάτων μας...φαραώ και τσουτσούνι δε λείπουν ποτέ, σαρδέλα και γαρίδα συνοδεύουν, μοσχίος και μικρά καλαμαράκια στολίζουν την ποικιλία. Πιάσαμε να ρίχνουμε λίγο πριν αρχίσει να πέφτει το φως σφηνώσαμε τα κουδουνάκια απαλά στα βότσαλα και κουρνιάσαμε κάτω απο τις ομπρέλες πίνοντας καφέ. Πόσοι να είναι άραγε οι τρελοί που κάνουν τη δουλειά που κάνουμε κι εμείς; Βρέξει-χιονίσει θα πάμε να κυνηγήσουμε το όνειρο της καλής ψαριάς. Πόσο μάλλον τώρα που είχαμε και την χρυσοφρύδα επισκέπτρια...μία βδομάδα πριν.
   Ψιχάλες έπεφταν που και που και έκαναν το Γιώργη να δυσανασχετεί μιάς και ήραν κρυωμένος κάνα διβδόμαδο τώρα αλλά ο σκύλος το πάλευε με νύχια και με δόντια να μη χάσει εξόρμηση, έτσι είναι οι έρωτες, έτσι είναι Γιώργη μου. Το πρώτο σαργουδάκι βγήκε σε δικό μου καλάμι, είχα σκεφτεί πριν ξεκινήσουμε οτι θέλω κάνα δυό ψαράκια να συμπληρώσω μία τηγανιά με άλλα δύο που είχα. Το ένα πιάστηκε.
Μόνο η γάτα έμεινε εκεί στη βροχή παρέα με την ομπρέλα μας....

   Παρ'ότι την προηγούμενη φορά είχαμε τσιμπήματα σε σαρδέλα και γαρίδα ετούτη τη φορά οι προτιμήσεις έπεφταν σε τσουτσούνι και φαραώ όλα τα άλλα έβγαιναν άθικτα. Να πηγαίνουμε με τις μέρες τους άραγε ή μήπως στο φαρμακείο πιό κάτω αλλάζουν τα γούστα;
   Ένας φίλος μας επισκέφτηκε και έκατσε λίγο μαζί μας ρωτώντας για το <<θρίαμβο>> της περασμένης εβδομάδας. Κάπου εκεί στο μεσοδιάστημα ο Γιωργάκης δέχτηκε χτύπημα για να φέρει εύκολα μία συμπαθητική μουρμούρα. Λίγο αργότερα του απάντησα κι εγώ με ένα σαργουδάκι ακόμα. Γιά κάποιο λόγο με πηγαίνει ο Ύψος ή διανύω κι εγώ την περίοδο της κωλοφαρδίας μου.
   Άρχισε να ψιχαλίζει πιό έντονα, άρχισε να βρέχει και βρεθήκαμε και οι τρείς ταμπουρωμένοι μέσα στο αυτοκίνητο. Ο νοτιάς να φυσάει ζεστός και έγω με το Γιωργάκη να έχουμε ντυθεί σαν τα κρεμμύδια. Έβρεχε και φυσούσε μα δε μπορούσαμε και να ξεφορτωθούμε το βαρύ ντύσιμο αφού όποτε βγαίναμε για αλλαγή δολώματος αυτό μας προστάτευε από τη βροχή και το κρυολόγημα.
   Αφόρητη η ατμόσφαιρα μέσα στο αυτοκίνητο και το ράδιο έπαιζε μόνο αηδίες, η βροχή δεν έκοβε με τίποτα, πέρασαν λεπτά, πολλά λεπτά μέχρι να κόψει ξανά. Αιώνες μας φάνηκαν κι όταν ήρθε η ώρα ξεμυτίσαμε με αβεβαιότητα αφού κάθε τρείς και λίγο μας θύμιζε οτι το πάει για μπόρα.
Και έβρεχε....και έβρεχε....

   Η δραστηριότητα είχε πέσει πολύ ένα ακόμη δειλό τσίμπημα σε ένα δικό μου καλάμι και ένας μικρός σηκιός ήρθε να κάνει παρέα στα άλλα ψάρια. Όλα τσίμπησαν στο φαραώ και τα λόγια του φίλου που μας επισκέφτηκε νωρίτερα γύριζαν στο νου μου. "Έχετε καλομάθει τα ψάρια όλοι εσείς με τα φαραώ και τα τσουτσούνια, κάποτε τσιμπούσαν σε σαρδέλες και γαρίδες...".
   Σάμπως όλη μέρα εμάς περιμένουν να ρίξουμε φαραώ και τσουτσούνι; Δε θα τρώνε πεταλίδες, σαλιγκάρια και ο,τι άλλο δίνει ο τόπος; Αν ήταν έτσι τα μισά θα είχαν ψοφήσει από την πείνα ή απλά θα είχαν εξαφανίσει κάθε ίχνος φαραώ στη θάλασσα. Ποιός άραγε μπορεί να ερμηνεύσει με σιγουριά γιατί τα ψάρια κάνουν το ένα και το άλλο; Ποιός μπορεί να μπεί στα μυαλουδάκια τους και να μαντέψει τι γουστάρουν κάθε στιγμή...
Όχι κι άσχημα...

   

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

25- Η σειρά του μάστορα


Σελήνη: 1% στο γέμισμα - Προγνωστικά: Καλή ημέρα

   Εδώ και κάνα μήνα μας πιλάτευε ο Μάστρο-Κώστας, "ρε μάγκες πάμε μία φορά μαζί γιά ψάρεμα στο πόστο μου, θα δείτε που ο θεός θα μας στείλει ψάρι"...λέγε-λέγε ο Μαστρο-Κώστας είναι και ωραία μορφή,του είπαμε να δώσει ημερομηνία και απεφάνθη, "την τελευταία μέρα του Οκτώβρη και την πρώτη του Νοέμβρη δες ποιά Δευτέρα είναι εκεί κοντά...", το έθεσε με ύφος βαθυστόχαστο λες και είχε απευθείας σύνδεση με το υπερπέραν, οπότε κοιτάζω κι εγώ και βλέπω 31 Οκτωβρίου πέφτει Δευτέρα, άιντε να δούμε αν θα βγεί ο χρησμός της πυθίας.
   Όλη τη βδομάδα τρωγόμασταν, μας πέτυχε ένας γνωστός και ήταν καταχαρούμενος, πήρε λέει σηκιό κοντά στο κιλό με γαρίδα. Πιάσαμε την ψιλή κουβέντα και αρχίσαμε σαν τις νοικοκυρές να ανταλλάζουμε "συνταγές". Εμείς να του λέμε οτι αλλάζουμε δολώματα κάθε μία ώρα και αυτός να λέει "κάθε 20 λεπτά εγώ τα ελέγχω...μην τυχόν τα έχει φάει κάτι, μην τυχόν έχουν πέσει σε κάνα ντέμα, μην τα έχει καταπιεί καμιά φυκιάδα", αφήνοντάς μας να κοιτάμε σα χάνοι. Είχε απόλυτο δίκιο, κάτι τόσο απλό που ποτέ δε σκεφτήκαμε να κάνουμε, να ελέγχουμε τα δολώματά μας πιό συχνά που κι αλλιώς να το δείς...περισσότερες ριξιές=περισσότερες πιθανότητες. Μας είπε τον τρόπο με τον οποίο κάνει τις βολές του..."ακουμπάω το βαρίδι στην άμμο και αφήνω κάποιο περιθώριο πετονιάς, έπειτα δίνω και φτάνει εκατό μέτρα", άρχισαν τα μυαλά μας να φουσκώνουν άγρια και πιό πολύ του Γιωργάκη που καθόταν μαζί του, καθώς εγώ δούλευα ταυτόχρονα. Άρχισε να μας λέει για τον εξοπλισμό του...με το πιό φτηνό καλάμι του να είναι στα 300 ευρώ μαζί με το μηχανισμό. Το πιό φτηνό δικό μας στα 18 περίπου...Κινέζος γαρ. Όπως και νά'χε απο τη μιά πλευρά ο χρησμός του Μαστρο-Κώστα από την άλλη τα λόγια του φίλου μας του Σπυράκου πήραμε φωτιά!
   Ξεκινήσαμε για την παραλία του Ύψου, εμπρός στο φαρμακείο, ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Ο μάστορας είχε φέρει καμιά δεκαριά αληθινές (πορφύρες). "Μάγκα τα καλά ψάρια θέλουν καλό δόλωμα κι αυτό είναι το καλύτερο". Φτάσαμε στην παραλία και το πρώτο που αντικρύσαμε μπροστά μας τα "κακά" ενός σκύλου, βάζει ο μάστορας τα γέλια..."αυτό είναι οιωνός, είναι σημάδι...πάμε να φύγουμε, σκατά ψάρια θα βγάλουμε" .Αράξαμε στο πόστο κι αρχίσαμε να δένουμε, ο μάστορας είχε ήδη πιάσει να ρίχνει τα καρούλια του και μας κορόιδευε που δεν ήμασταν έτοιμοι. Σε μιά φάση βλέπουμε ένα ψάρι να κολυμπά στα ρηχά κατά μήκος της ακτής, φωνάζω του Γιώργη να πιάσει την απόχη για να το τσιμπήσουμε. Χωρίς δυσκολία απόχιασε έναν συμπαθητικό κέφαλο πού ήταν μέσα στο αίμα, εμφανείς πληγές δεν είχε μα ήταν σαν να είχε επιβιώσει απο έκρηξη κάτω από τα λέπια του ύπήρχε αίμα. Τον δολώσαμε αμέσως και αρχίσαμε να του ρίχνουμε πέτρες για να ξανοιχτεί...πήρε κι αυτός το δρόμο του. Τότε ήταν που ξύπνησε μία ανάμνηση από την παραλία της Σωτηριώτισσας που πιάσαμε έναν κέφαλο με τα χέρια και δεν υπήρχε ψάρι ούτε για δείγμα...λες να μας πήγαινε έτσι;
   Η ώρα περνούσε με το φαραώ και το τσουτσούνι να βγαίνουν άθικτα και να υπάρχουν μικρές τσιμπιές σε γαρίδα και σαρδέλα. Ο κωλόφαρδος της παρέας έδωσε ξανά το στίγμα του όταν το ένα του καλάμι άρχισε να σφυρίζει σα δαιμονισμένο. Εγώ με το μάστορα μείναμε πίσω καπνίζοντας και κοιτάζοντας ο Γιώργης μαζι με ένα φιλικό ζευγάρι που μας επισκέφτηκε έσπευσαν να δούν. Το ψάρι έπαιρνε φρένα με δύναμη, έκανε κάποια παύση και ξανά προς τη δόξα! 
Έπαιρνέ και έδινε ο Γιωργάκης μέχρι που είδα τους τρείς που τον παρακολουθούσαν να σαστίζουν...αυτό ήταν, το ψάρι έκοψε το παράμαλλο και αποχαιρέτησε. Φανερά απογοητευμένος ο Γιωργάκης μα είχε ύφος λες και δέχτηκε τη θεία φώτιση καθώς το ψάρι τσίμπησε στη γαρίδα, ένα δόλωμα που αγνοούσε παντελώς. Γαρίδες με τα τσόφλια τους μέσα στο αλάτι, κι έπειτα σωστό πέρασμα στο αγκίστρι και σιγούρεμα με λίγο νήμα στην ουρά...άκρως ελκυστικο ακόμα και για τα δικά μας μάτια!
Περάστε απ'το μπουφέ να τσιμπήσετε κάτι....
   Αναπτερώθηκε το ηθικό της ομάδας παρά την απώλεια, κάτι χτύπησε στα αγκίστρια μας και ας μην πιάστηκε. Ο Μαστρο-Κώστας ισχυριζόταν οτι κάτι του χαλάει τις αληθινές. Ο άλλος φίλος (από τον Ύψο) που μας επισκέφτηκε πήγε να δεί πως δολώνει ο μάστορας την αληθινή εγώ εκείνη την ώρα έπινα καφέ και άκουγα..."κάποτε ρίχναμε παραγάδι και εμείς δεν τα βάζουμε αυτά τα δολώματα φαραώ και τέτοια είναι ακριβά, συνήθως δολώναμε σαρδέλα ή γαρίδα. Άκουγα συνέχεια για τις αληθινές μα δεν είχα δοκιμάσει, άρχισα και τις μάζευα και δόλωνα ένα μικρό παραγάδι αλλά τα ψάρια που έβγαζα δεν ήταν αυτά που λέγανε, οτι είναι φοβερό δόλωμα, οτι η τσιπούρα δεν το αφήνει. Ήταν πολύ λίγα αυτά που έβγαζα, αλλά τσάμπα το έβρισκα και δε με πείραζε. Κάποια μέρα το κουβέντιαζα με έναν παλιό ψαρά και τού'λεγα οτι βάζω αληθινή και δεν πιάνω και με ρώτησε τι κάνω. Του είπα οτι τη σπάω, την καθαρίζω και τη δολώνω...μου είπε οτι είναι λάθος, θέλει μόνο ένα καλό χτύπημα και τη δολώνεις με τα τσόφλια...έτσι η τσιπούρα δεν πονηρεύεται, από όταν το έκανα ήταν λες και δόλωνα άλλο δόλωμα, έπιανα πόλλα ψάρια παραπάνω και τσιπούρες μέσα σ'αυτά..."
Καταγράφηκε η πληροφορία στα αρχεία του μυαλού μου...
   Το πρώτο ψάρι της βραδυάς ήρθε στα χέρια του κωλόφαρδου,κλάσικη πλοκή. Ήταν ένα συμπαθητικό μουρμουράκι που έφαγε στο παστωμένο φαραώ. Από το όλοτελα...καλό κι αυτό. Κάναμε έναν έλεγχο στον κέφαλο για να διαπιστώσουμε οτι είχε μπλεχτεί στα πόδια μίας εξέδρας...χαμένος πήγε κι αυτός η καλή μου αρματωσιά και οι ελπίδες για κάτι μεγάλο.
   Με το πέρασμα της ώρας αρχίσαμε να λιγοστεύουμε...ο μάστορας μάζεψε απογοητευμένος τις καρούλες του...πρέπει να ήταν κατά τις 12. Μας άφησε 3-4 αληθινές και χαιρέτησε. Στην επόμενη αλλαγή δολώματος έβαλα μία και σύμφωνα με την ιστορία που άκουσα άφησα τα τσόφλια πάνω. Το φιλικό ζευγάρι μας αποχαιρέτησε κι αυτό...ο Γιώργης κρυωμένος βογγούσε και ολοένα μαραινόταν...ώσπου πήρε κι αυτός την απόφαση να μας εγκαταλείψει.
   Είχαμε πεί με το Γιωργάκη οτι θα κάτσουμε μέχρι τα ξημερώματα...μέχρι να βγεί ψάρι, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουμε άψαροι. Βέβαια ο καιρός είχε βάλει το κρύο του το νιώθαμε για τα καλά. Με την αποχώρηση του Γιώργη βγάλαμε απο το αυτοκίνητο την ομπρέλα και στήσαμε το τσαντηράκι μας να μη μας λιώσει η υγρασία.
Τσαντηράκι σε πρώτη φάση
Δε γνωρίζω για ποιό λόγο άρχισαν τα κύματα να μεγαλώνουν...ήταν τότε που ένα μεγάλο κύμα παρέσυρε καλάμια, βάσεις και κόντεψε να μας αφήσει χωρίς δολώματα και ανταλλακτικά. Μέσα στη σπαρίλα μας τα μεταφέραμε πιό πάνω.
Γιωργάκης απολαμβάνει τη θαλπωρή
Πιάσαμε να κάνουμε αλλαγή...πιάνω το γέρικο καλάμι μου και σαν να νιώθω κάτι πάνω να κάνει βουβά κεφάλια, πήγε ο νούς μου στη σμέρνα...αλλά σαν να ένιωθα κίνηση που δεν ταίριαζε με το βρωμόφιδο. Υπήρχε κάποιο βάρος μα όχι και το φοβερό ζόρι..που και που έδινε καμιά μικρή κόντρα και έπαιρνε λίγο φρένο. Τότε την είδα να προβάλλει στο σκάσιμο του κύματος στην ακτή...η ακριβοθώρητη χρυσοφρύδα στο δικό μου αγκίστρι. Φώναζα στο Γιωργάκη να φέρει την απόχη μα τα κύματα σκέπαζαν τη φωνή μου. Φοβόμουν να την τραβήξω παραέξω μην τύχον ξαγκιστρωθεί...εν τέλει την αποχιάσαμε και αφού τη βγάλαμε έξω μείναμε να την κοιτάμε...το όνειρο μιάς χρονιάς πραγματώθηκε. Θά'ταν περίπου 600 γρ. για τα δικά μας δεδομένα ένας ζωντανός άθλος. Τσίμπησε στην πορφύρα, αυτή που μας άφησε ο μάστορας..αυτή που δόλωσα αφήνοντας σχεδόν όλο το κέλυφος πάνω...οι πληροφορίες δεν πάνε ποτέ χαμένες.
Ένα χρόνο σε περίμενα....
    Στο ένα καλάμι δόλωνα τον πισινό τάκο της σαρδέλας με νήμα και κάτι τον τσιμπολογούσε, έκανα μία απόπειρα να καρφώσω μα αστόχησα. Το ίδιο σκηνικό συνέβαινε ξανά αλλά λίγο που είχα παραλύσει απο το κρύο, λίγο που νύσταζα το άφηνα να παίζει βλέποντας το κουδούνι που και που να κάνει κάποιο μικρό ανέβασμα. Σκέφτηκα οτι κάποιο μικρόψαρο προσπαθεί να πετσοκόψει τη σαρδέλα. "Άντε φά'την να πά'να φύγουμε κωλόσπαρε...τελείωνε να ησυχάσουμε", αποφασίζω να σηκώσω και αρχίζουν τα ζόρια...ένιωθα τα σκορτσαρίσματα του ψαριού και εκεί που το έφερνα ξαφνικά με σκάλωνε, λές και γινόταν ένα με κάποια πέτρα, λες και βεντουζάριζε πάνω σε κάτι...άρχισα να γίνομαι πιό ελαστικός με το τράβηγμα μιάς και το παράμαλλο ήταν λεπτό.
Σε πλήρη ανάπτυξη...
Ο Γιωργάκης καραδοκόυσε με την απόχη περίμενε να δεί τι είναι αυτό που με παιδεύει. Έδωσα μάχη και μετά απο λίγο διαπίστωσα με έκπληξη οτι δεν ήταν παρά ένας σαργός κάπως μεγαλύτερος απο την παλάμη μου...μα τόσο ζοριλίκι;...Ούτε καν η ακριβοθώρητη δεν έκανε τέτοιο σαματά...ο σαργός λοιπόν είχε φάει στον τάκο της σαρδέλας...αφήνοντας το φαραώ και το τσουτσούνι άθικτα όλο το βράδυ. Το κρύο μας πηρούνιαζε καλά πλέον...πετύχαμε το σκοπό μας, να φύγουμε με κάποιο ψάρι, η αφεντιά της μας έκανε το χατήρι...μας έδωσε και ένα ωραίο μάθημα, οτι τα ψάρια δεν τσιμπάνε μόνο στο φαραώ και το τσουτσούνι...θέλουν και τη γαρίδα τους, τη σαρδέλα τους και την πορφύρα τους. Αν και εδώ που τα λέμε...ποτέ δεν ξέχασα αυτά τα δολώματα, πάντα έχω μαζί τη σαρδελίτσα μου, το καλαμαράκι μου και ο,τι άλλο μου γυαλίσει στο μάτι βολτάροντας στη λαική...
   Ο χρησμός της Πυθίας επαληθεύτηκε...
Ο χρησμός....
   

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

24- Ταξίδι στην Κασσιώπη

Σελήνη 23% στο άδειασμα- Προγνωστικά: φτωχή ημέρα


   Με έτρωγε ο κώλος μου που λένε. Μία έλεγα κοντινό μέρος και αυτοστιγμής το άλλαζα γιά να πω κάτι λιμανάκια απομακρυσμένα. Ήρθε ο Γιώργης και μου έδωσε τη λύση λέγοντάς μου για ένα γνωστό πυο του μίλησε για το λιμάνι της Κασσιώπης...τάχα είδε λέει μελανούρια σαν παντόφλες και σαργόυς αντίστοιχου μεγέθους να κολυμπάνε κάτω από το μώλο. Το λιμάνι της Κασσιώπης ήταν μία ξεχασμένη σκέψη που έμελλε να ξεθαφτεί με αυτά τα λόγια. Κασσιώπη αποφάσισα σε χρόνο dt, και οι Γιώργηδες κρέμασαν μούτρα και άρχισαν να παραπονιούνται. Επιβλήθηκα δίχως άλλο...ήταν η σειρά μου και αισθάνθηκα το κάλεσμα για μακρυνό.
   Έτσι άρχισε το ταξίδι μας με μιά ωραία πλάκα που κάναμε στο Γιωργάκη και έκανε τη διαδρομή διασκεδαστική όσο δεν πάει...κράτησε η φάρσα μέχρι να φτάσουμε και να στήσουμε τα καλάμια...
Ο Γιωργάκης κατάπιε το αγκίστρι αμάσητο...έμελλε να δούμε αν και τα ψάρια θα έκαναν το ίδιο.
Ο κέντρικος μώλος κατηλειμμένος απο 4-5 ψαράδες, πανάθεμά σας γρουσούζηδες σήμερα που το διαλέξαμε εμείς σας θυμήθηκε;
Αναγκαστικά εγκατασταθήκαμε στην άλλη πλευρά σα φτωχοί συγγενείς, ανάμεσα από μπάζα και ακαθαρσίες σκύλων και ποιός ξέρει τι άλλο.
Το λιμανάκι απο την εξωτερική μεριά
Κάποια υποτονικά τσιμπήματα έδειχναν παρουσίες....κάτι δε μας καθόταν καλά και έτσι είπαμε να δώσουμε ένα δίωρο περιθώριο στο μέρος να μας δώσει σημάδια. Εν τω μεταξύ έπρεπε να λήξουμε τη φάρσα στο Γιωργάκη γιατί δεν απολάμβανε το ψάρεμα...πιό πολύ για καρδιακό επεισόδιο πήγαινε.
Πάνω στη δέυτερη ριξιά ο κωλόφαρδος της παρέας έφερε έναν ωραιότατο σαργό πάνω. Στην απέναντι πλευρά του μώλου οι άλλο ψαράδες με κάτι πάλευαν, κάτι που δε μπορούσαμε να διακρίνουμε μα έκανε το σαργό μας να φαντάζει λίγος...άτιμη απληστία!!!
Δε μας άρεσε το μέρος....
   Το μέρος μας έδωσε το σημάδι του μα γιά κάποιο λόγο η κακομοιριά δεν έλεγε να φύγει από πάνω μας. Είχαμε περίοδο και δεν το ξέραμε. Οι απέναντι με κάτι πάλευαν και αυτό μας απασχολούσε.
Μαζέψαμε στο άψε-σβήσε και πιάσαμε να πάμε στο κοντινό με την Κασσιώπη λιμάνι της Ημερολιάς.
   Φτάσαμε στην Ημερολιά που φαινόταν μόνη και έρημη, σκεφτήκαμε πως θα είχαμε το λιμάνι δικό μας. Πλησιαζοντάς είδαμε ένα αυτοκίνητο με έναν τύπο μέσα...τι να κάνει αυτός μέσα στ'αμάξι;
Μς μιά καλύτερη ματιά είδαμε ένα στρατό από καλάμια απλωμένο κατά μήκος όλου του λιμανιού....μας έπεσαν τα σαγόνια, κοινώς τη φάγαμε στον κώλο. Μας έπιασε γέλιο και κρύος ιδρώτας μαζί, αφού βρεθήκαμε ξεκάρφωτοι....εμ δε μας άρεσε εκεί που καθόμασταν, καλά να πάθουμε.
   Ξαφνικά ήρθαν στο νού μου τα λόγια ενός γνωστού..."κοντά στην Ημερολιά, εκεί που είναι το γήπεδο, έχει πλάι ένα χωματόδρομο που αν τον πάρεις σ εβγάζει σε μία παραλία που κρατάει κάνα ψαράκι...είναι κοντα στα ιχθυοτροφεία....". Μέσα στα μαύρα σκοτάδια λοιπόν πιάσαμε να ψάχνουμε την παραλία...σκηνικό αστείο, τρείς τύποι με φακούς στο κεφάλι μέσα στη μαύρη νύχτα περπατούν στην ερημιά.
   Ω ναι! Βρήκαμε την παραλία, στρωμένη με χοντρές κροκάλες, παλιόξυλα και καλάμια που είχε βγάλει το κύμα. Πεταχτήκαμε ξανά στο αυτοκίνητο, δεν υπήρχε άλλη επιλογή, φορτωθήκαμε και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το χωματόδρομο. Φτάσαμε παραλία και αρχίσαμε να στήνουμε, είχε πάει 22.00 η ώρα, είχε χαθεί αρκετός χρόνος και ψάρεμα δεν είχαμε νίώσει. Ενώ η δομή της παραλίας έδειχνε οτι έχει βαθιά νερά...συνέβαινε το αντίθετο, τα βαρίδια μας έπεφταν σε ρηχοτοπιές.
   Ρίξαμε και καθίσαμε στις καρέκλες μας σα βρεγμένες γάτες....τι τη θέλαμε την αλλαγή...γιατί δεν καθόμασταν εκεί που ήμασταν;
Τα ιχθυοτροφεία απέναντί μας σε απόσταση αναπνοής...αν ρίχναμε καλά παίζει να ψαρεύαμε και μέσα στα κλουβιά. "Ρε παιδιά...ναι μεν το μέρος έχει τροφή, αφού ταίζουν τα ψάρια αλλά γιατί το ψάρι να μην κάτσει κοντά στα κλουβιά και να έρθει εδώ να ψάξει την τροφή του;" ξεστόμισε ο Γιώργης και μας βύθισε στη σκέψη....
   Περνούσαν οι ώρες και ο μαρασμός ολοένα πιό έντονος, δεν υπήρχε τσιμπιά...μόνο λάλες φέρναμε πάνω...βρωμερές και σιχαμερές...και ενίοτε δύο-δύο και τρείς-τρείς. Ξεφύσημα και περισυλλογή....
Άρχισε ο Γιώργης να κάνει τα δικά του...μιά ξυνόταν, μιά ξεφυσούσε, μιά στριφογύριζε....να του αρνηθούμε να φύγουμε;....Φυσικά και όχι, αφού η βραδυά αυτη καταστράφηκε από εμάς τους ίδιους.
Ένα απαλό τραβηγματάκι σήκωσε το Γιώργη από τη θέση του...μα ήταν τόσο απαλό που του λέγαμε "φέρε αγόρι μου το σπάρο σου να πάμε να φύγουμε απο εδώ...". Ένα τραβηγματάκι ακόμα και ο Γιώργης άρχισε να φέρνει "ένα βάρος", δε δώσαμε σημασία μέχρι που είδαμε έναν ωραιότατο κακαρέλο ξαπλωμένο στις κροκάλες. Είχε μπουκώσει το αγκίστρι και δε μπορούσε ανάσα να πάρει καλά-καλά, πως να τραβήξει γιά να πάρει κεφάλια;
   Οι δύο Γιώργηδες πήραν από ένα ψαράκι,έτσι για να θυμηθούν οτι ψαρεύουν....εγώ ούτε καν τσίμπημα...
   Η ώρα είχε πάει 2.00...πιάσαμε να μαζεύουμε καθώς ο δρόμος της επιστροφής μας περίμενε μακρύς.