Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

20- Αλλού λέγαμε κι αλλού πήγαμε...

Σελήνη:28% στο άδειασμα- Προγνωστικά: Φτωχή ημέρα


   "Θέλω καινούργιο μέρος να δω, εσύ φταίς που δε φύγαμε από την κωλοδροσιά...πάρ'το πάνω σου και βρες μέρος να μας βγάλει ασπροπρόσωπους". Αυτά ήταν τα λόγια μου, ήταν η σειρά του Γιωργάκη να διαλέξει μέρος, εγώ είπα οτι δε θα αναμιχθώ στην επιλογή μιάς και πάντα βάζω το χεράκι μυο και μαγειρεύω το αποτέλεσμα. Αρχικά είχαμε πεί να πάμε στους Έρμονες, μία παραλία που έιχαμε επισκεφτεί ξανά το χειμώνα χωρίς κάποιο φοβερό αποτέλεσμα...απλά ένα μέρος που εμπνέει.
   Ο καλός μας δολωματάς δεν είχε φαραώ, θα έφερνε σχετικά αργά το απόγευμα κι εμείς λέγαμε να ξεκινήσουμε νωρίς. Εν τέλει ο Γιώργης σαν καλό κυνηγόσκυλο ανίχνευσε φαραώ σε ένα μαγαζί τον Ύψο. Βέβαια το να πηγαίναμε στον Ύψο και έπειτα Έρμονες ήταν κομματάκι ανάποδο έτσι βάλαμε το Γιωργάκη να ψάξει για άλλο μέρος προς αυτή τη μεριά. Επέλεξε στο Γυαλισκάρι του βορρά. Αργήσαμε λίγο σε σχέση με την ώρα που λέγαμε πως θα ξεκινήσουμε και ο Γιώργης μας υποδέχτηκε με βρισιές, δίκιο είχε...όχι πως δεν άργησε κι αυτός μέχρι να ετοιμαστεί...και ίσως αυτό τον κατεύνασε και δε μας πετσόκοψε!
   Φτάσαμε στο δολωματάδικο του βορρά έχοντας κλείσει έναν μεγάλο φαραώ με λίγο αυξημένο κόστος...πήραμε έναν φαραώ συμπαθητικού μεγέθους. Ο δολωματάς της πόλης μας έχει καλομάθει, συνήθως αν έχει κάποιο μεγάλο κομμάτι μας το φυλάει και το παίρνουμε στην ίδια τιμή, όπως επίσης για καθετί που αγοράζουμε από δολώματα το ανοίγει και μας δείχνει πόσο ζωντανό είναι πριν το αγοράσουμε. Αυτός του βορρά είχε και κορδέλα, ένα δόλωμα που εγώ είχα χρόνια να δουλέψω, δεν είχα ποτέ κάποιο φοβερό αποτέλεσμα με αυτό μα έψησα και τους Γιώργηδες να το πάρουμε...έτσι για διαφορά. Αγοράσαμε επίσης και ένα κουτάκι μονοδόλια που δεν προνοήσαμε να το κοιτάξουμε αν ήταν ζωντανό...μαθημένοι από τον δικό μας δολωματά. Κάπου στη διαδρομή είδαμε οτι ήταν εντελώς ψόφια αλλά και πάλι είπαμε "που να γυρνάμε τώρα...καλά να πάθουμε για να μάθουμε" και τα συναφή. Οπότε ουσιαστικά θα ψαρεύαμε με ένα δόλωμα λιγότερο. Ο πανούργος δολωματάς του βορρά έτριβε τα χέρια του με όσα αγοράσαμε και ρώτησε από που ήρθαμε. Έννοια σου φίλε μου και δε θα μας ξαναδείς στο μαγαζάκι σου...αν με την πρώτη μας κάνεις τέτοιες λαδιές!!!
   Κάναμε μία μικρή στάση στο λιμανάκι του Νησσακιού, είδαμε και φύγαμε. Η ταβέρνα ακόμη ανοικτή, σκηνικό καλοκαιρινό, αρκετός κόσμος να σουλατσάρει...δε μας κάνει. Συνεχίσαμε για το Γυαλισκάρι. "Υπάρχει κάπου εδώ και μία μικρή ακόμα παραλία, Κρουζερή λέγεται, δεν πάμε να την τσεκάρουμε;" πρότεινε ο Γιωργάκης, δεν του χαλάμε χατήρι...άλλωστε αυτός επιλέγει. 
   Κατεβήκαμε στην Κρουζερή και αρχίσαμε να εξερευνούμε, θύμιζε το μαρτυρικό Μπαρμπάτι σε μικρότερη κλίμακα. Αν και μαρτυρικο το Μπαρμπάτι εδώ υπήρχε ένας αέρας αισιοδοξίας και κάποια ζευγάρια ξεχασμένων γεροτουριστών που περνοδιαβαίναν. Αποφασίσαμε να κάτσουμε. Είχαμε αρκετό χρόνο, ήταν μόνο 20.00.


   Άρχισα να ρίχνω μπας και βγεί καμιά ζαργάνα...μάταια όμως, δε δέχτηκα την παραμικρή επίθεση, ούτε είδα κάποιο σημάδι που να μαρτυρά την παρουσία τους. Τα νερά απότομα, έξω βότσαλο και απότομη κλίση. Τουλάχιστον θα ψαρεύαμε σε βάθος.Τα κουνούπια αμέτρητα μας είχαν σπάσει τα νεύρα...τι κι αν είχαμε ανάψει φιδάκια...τι κι αν καπνίζαμε σα φουγάρα...μας έπιναν το αίμα Κ-Α-Ν-Ο-Ν-Ι-Κ-Α!!! 
   Αρχίσαμε να δολώνουμε και να ρίχνουμε, υπήρχαν τσιμπιές απο μικρόψαρα που μας έκαναν να φανταζόμαστε μία υπέροχη συνέχεια. Η ώρα περνούσε και τα τσιμπήματα λιγόστευαν. Μία συμπαθητική πέρκα βγήκε σε ένα δικό μου...για να βγήκε πέρκα πάει να πεί οτι υπήρχαν φύκια.
   Το φως έπεφτε και οι τσιμπιές ήταν σχεδόν ανύπαρκτες ή πολύ άτονες. Ένας μικρός σηκιός τίμησε κάποιο εργαλείο του Γιώργη...δυστυχώς δεν καταφέραμε να τον επιστρέψουμε στη θάλασσα. Λίγο αργότερα ήρθε μία μικρή πέρκα ακόμη και έπειτα η σιωπή. Μας πλάκωσε σα βαρύ σεντόνι. Λιγοστά τα λόγια μας, εγώ να αναρρώνω από ημικρανία των προηγούμενων ημερών και να μη μπορώ να δώσω παράσταση...οι Γιώργηδες ξεφυσήματα και περισυλλογή. Άρχισε να μας πιάνει σύγκρυο και να αφουγκραζόμαστε την παρακμή...θύμιζε Μπαρμπάτι σε όλα της αυτή η παραλία. Θυμηθήκαμε κακές χειμωνιάτικες ψαριές στο Μπαρμπάτι.
Πως να δολώσεις τα ψοφίμια;....Άτιμε δολωματά!
    Αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι φταίει. Αν θυμηθούμε όλες τις εξορμήσεις που έχουμε κάνει σε παραλίες θα δούμε οτι ποτέ δεν πιάσαμε κάτι φοβερό σε παραλία, σε αντίθεση με λιμάνι και μικρούς μώλους που όλο και κάτι έδιναν.Την επόμενη φορά θα είναι η σειρά μου να επιλέξω μέρος...
   Ένα ωραίο τράβηγμα σε καλάμι του Γιωργάκη μας ξύπνησε, ζήτησε κι απόχη το παιδί και περιμέναμε και οι τρείς στην άκρητ υο κύματος το ακριβοθώρητο που ενίοτε έδινε κεφάλια. Τα μάτια μας καρφωμένα στη θάλασσα για να δούμε ένα μαυρόφιδο να έρχεται όλο τσαλίμι...μία σμέρνα.
Την ξαγκιστρώσαμε με προσοχή και τη στείλαμε σπίτι της...δεν ήταν αυτή το ζητούμενο.
   Ένα πάρτυ σε ένα κοντινό ξενοδοχείο συμπλήρωνε την παρακμή ετούτης της ψαριάς με latin  επιτυχίες και λιγοστούς τουρίστες να χειροκροτούν και να χορεύουν. Πέρασε η ώρα και η ένταση του πάρτυ χαμήλωσε....χαμήλωσε....χαμήλωσε και έκλεισε. 'Εκλεισαν τα φώτα του μπαρ...άρχισε η πλάση να ηρεμεί. Άρχισαν να κλείνουν διαδοχικά και τα υπόλοιπα φώτα της παραλίας...το σκοτάδι άρχισε να μας σκεπάζει και εμείς ήσυχοι να αγναντεύουμε και να μοιρολογούμε καθώς το αεράκι που ήταν κάτι περισσότερο από δροσερό θύμιζε τον περασμένο χειμώνα και καλωσόριζε τον ερχόμενο.
Το παχύ σκοτάδι
   Οι ώρες περνούσαν, οι δολωσιές άλλαζαν, οι αρματωσιές επίσης, το ηθικό μας στο πάτωμα. Η καταστροφή προ των πυλών παρέα με την αποχώρηση. Ο Γιωργάκης απελπισμένος για τις λιγοστές τσιμπιές που πήρε, ξάφνου ένα κουδουνάκι του ανυψώθηκε και έδινε. Η λύτρωση που τόσο αποζητούσαμε...
   Έφερε έξω έναν ωραιότατο σαργό παλάμης...αυτά συμβαίνουν όταν ο άνθρωπος είναι κωλόφαρδος. Ήταν οτι πρέπει για να πάρουμε την απόφαση να κάτσουμε λίγο περισσότερο...λίγο όμως...μας τέλειωσαν τα δολώματα και το κουράγιο. Η Κρουζερή μας απέδειξε οτι δε διαφέρει σε τίποτα απο το Μπαρμπάτι...είναι κοντά το ένα με το άλλο.
Βέβαια το χειμώνα δεν αποκλείεται μιά μέρα με νοτιά να ξαναπάμε...για να υπήρχε ένας σαργός δε θα υπήρχε κάπου εκεί τριγύρω και το κοπαδάκι του;
    Καλό χειμώνα Κρουζερή!!!
Ένας και μοναδικός...




19- Στη Δροσιά

  
Σελήνη: 90% στο άδειασμα- Προγνωστικά:Καλή ημέρα

 Αρχικά είχαμε πεί να τραβηχτούμε προς την Κασσιώπη και όλα έδειχναν οτι αυτό θα κάναμε. Έχουμε ένα φόβο να ξανοιχτούμε τον τελευταίο καιρό. Η επιθυμία για μακρυνά ταξίδια έχει κώπασει, απλά θέλουμε ένα μέρος να ψαρέψουμε πιά.
   Στο δρόμο λοιπόν δεν ξέρω τι συνέβη και ποιός διαβολάκος έβαλε το χέρι του για την αλλαγή προορισμού. Από εδώ τα φέραμε, από εκεί τα φέραμε ήρθε η Δροσιά στο παιχνίδι. Ίσως επειδή είχαμε να πάμε από το χειμώνα, μπορεί και επειδή την περασμένη φορά φτάσαμε ως εκεί μα υπήρξαν αποτρεπτικοί παράγοντες.
Η Δροσιά στο βάθος
   Στην εξόρμηση ετούτη θα μας συντρόφευε ένας φιλαράκος που όλο ακούει για τα κατορθώματά μας...δηλάδη τα ταξίδια και τις γκάφες μας και ήθελε να τα ζήσει από κοντά. 
   Τα δελτία καιρού έδιναν τη μέρα για βροχερή με έντονες καταιγίδες, είχε μεσημεριάσει όμως και δεν είδαμε σταγόνα. Ήμασταν αποφασισμένοι να κάνουμε αυτό το ψάρεμα ακόμα και με το χειρότερο καιρό. Θέλαμε ένα μέρος που το αυτοκίνητο θα μπορούσε να είναι πλάι μας ώστε αν πιάσει βρόχηνα χώθουμε μέσα και να παρακολουθούμε τα καλάμια.
   Φτάνοντας στη Δροσιά είδαμε έναν άλλο ψαρά που είχε πιάσει τη μεριά που θα θέλαμε εμείς, είχε απλώσει τα 3 καλάμια του και περίμενε...τυχερά είναι αυτά. Πήγαμε πιό κάτω. Αν και αυτή η παραλία δεν έχει δώσει κάτι, εμένα με εμπνέει, τα ρηχά της νερά πιστεύω πως φιλοξενούν τσιπούρες, λαβράκια και σαργούς. Ίσως και να ισχύει, αν και τα δίχτυα που πέφτουν εκεί συχνά πυκνά πρέπει να έχουν ξεπατώσει τα πάντα. Το σημείο που επιλέξαμε πλάι σε καλαμίες...τα κουνούπια είχαν στήσει γλέντι.
Στα δεξιά...
   Οι Γιώργηδες έπιασαν να δένουν κι εγώ έκανα κάποιες προσπάθειες μπας και τσιμπήσω καμιά περαστική ζαργάνα...μάταια. Μετά από λίγο μπήκα κι εγώ στον πυρετό των αρματωσιών. Είχαμε τσουτσούνια,φαραώ, κορεάτικο, σαρδέλα και μικρά θράψαλα. Σε ένα τριάγκιστρο με σύρμα δόλωσα ένα από αυτά ελπίζοντας να αποσπασω την προσοχή του θηρευτή. Οι δολωσιές έπεσαν και ο χρόνος άρχισε να μετράει.
Στα αριστερά...
   Ο επισκέπτης έιχε φτιάξει ένα αυτοσχέδιο στρώμα απο πετσέτες, τη θήκη των καλαμιών μου και οτι άλλο μπορούσε να βάλει, είχε ξαπλώσει φαρδύς-πλατύς και στοχαζόταν απολαμβάνοντας την ηρεμία. Δεξιά πιό μακρυά από εμάς κάποιος ψάρευε πάνω σε κάτι βραχάκια...δεν έδειχνε να σαλεύει ιδιαίτερα...μάρτυρας της αψαρίας που αρχίσαμε να ζούμε. Λίγο πριν ολοκληρώσω την πρώτη ριξιά μου είπα στα παιδιά αν ήθελαν να πάμε Κασσιώπη...ο Γιωργάκης κάθετος..."δεν αντέχω να οδηγήσω, δε μπορώ να φτάσω εκεί"...με το παραπονό του μας έριξε και εμάς στο "δε βαριέσαι...άραξε και βλέπουμε".
Δε βαριέσαι...άραξε και βλέπουμε...
   Κάποια ασθενικά τσιμπήματα στο που και που έκαναν κουδουνάκια να σαλεύουν νωχελικά. Γιά να έχει μικρόψαρα πάει να πεί οτι θα έρθουν και τα μεγάλα. Αλλάξαμε δυό-τρείς φορές δόλωμα και το μόνο που καταφέραμε ήταν μία μικρή πέρκα. Υπήρχε εμπρός μας μία περιοχή με φύκι, σκάλωναν οι αρματωσιές  όποτε τη συναντούσαν. Άρχισε να σουρουπώνει και διαπιστώσαμε κάποιες αστραπές μακρυά τριγύρω μας. Ο ουρανός από πάνω μας είχε αραιά σύννεφα, η κακοκαιρία βρισκόταν τριγύρω μας. Συνεχίσαμε να αλλάζουμε δολώματα χωρίς να παίρνουμε τσιμπιές...δυστυχώς σε αυτή την παραλία τα βάθη είναι μικρά. Θέλει πολύ μακρυνή ρίψη την οποία μάλλον προς το παρόν είναι αδύνατον να κάνουμε, λόγω έλλειψης τεχνικής και ακατάλληλου για τέτοια ρίψη εξοπλισμού. Ο επισκέπτης είχε φορέσει τη φόρμα του και το φουτεράκι του και μία βυθιζόταν σε λήθαργο μία ξυπνούσε και χασκογελούσε με όσα λέγαμε και την πορεία που ακολουθούσε η εξόρμηση αυτή.
   Στην Κασσιώπη που λέγαμε αρχικά να πάμε πρέπει να υπήρχε δυνατή κακοκαιρία...τα σύννεφα προς τα εκεί αυτό μαρτυρούσαν. Οι πρώτες σταγόνες άρχισαν δειλά-δειλά να πέφτουν και σε έμας, βλέπαμε μακρυά τις αστραπές και ύστερα από λίγο ακούγαμε και τη βροντή...η κακοκαιρία πλησίαζε. Μία φορά κι εμείς θα ψαρεύαμε στο μάτι του κυκλώνα...αυτό που συνήθως μας βρίσκει στο σπίτι να αναρωτιόμαστε..."Άραγε τα ψάρια θα τσιμπάνε μέσα στην κακοκαιρία;...Μήπως τα μεγάλα παίρνουν θάρρος και βγαίνουν να φάνε;"...σήμερα θα το διαπιστώναμε. Οι σταγόνες άρχιζαν να πληθαίνουν και πιάσαμε βιαστικά να κάνουμε αλλαγή δολώματων μιάς και όλα έδειχναν οτι θα μπαίναμε στο αυτοκίνητο. Δεν προλάβαμε να δολώσουμε τα πάντα και η βρόχη ήρθε παρέα με δυνατό αέρα και αστραπόβροντο. Επιβλητική η δύναμη της φύσης...σε κάνει να νιώθεις πολύ μικρός εμπρός της. Όλος ο χαμός πρέπει να κράτησε κοντά 40 λεπτά, μέσα στα οποία δεν υπήρξε η παραμικρή κίνηση στα καλάμια μας. Πραγμάτικα δεν υπήρξε ούτε σάλεμα. Αρχίσαμε να ξεπροβάλλουμε μέσα από το αυτοκίνητο σαν άνθρωποι των σπηλαίων που ετοιμάζονται να βγούν προς αναζήτηση τροφής...σηκώσαμε τα καλάμια για να διαπιστώσουμε οτι τα πάντα ήταν άθικτα, όπως ώρες πριν.
Ο επισκέπτης έκρινε οτι είχε δεί αρκετά και αποφάσισε να μας αποχαιρετίσει. Ο ουρανός είχε αρχίσει να καθαρίζει, όλα γύρω μας άλλαζαν εκτός από την ψαριά μας. Άλλη μία άσκηση υπομονής για την τριάδα.
Μετά την κακοκαιρία...εικόνα που λίγοι απολαμβάνουν
   Αρχίσαμε να βαραίνουμε και οι ώρες είχαν περάσει...τι κι αν αλλάξαμε τόσα δολώματα, τι κι αν περιμέναμε τόσες ώρες...δεν υπήρξε καμία μα καμια ένδειξη οτι υπάρχει ζωή τριγύρω. Οι υπόλοιποι ψαράδες της παραλίας είχαν εγκαταλείψει προ πολλού, πριν καν μας πιάσει η κακοκαιρία...ίσως κάτι να ήξεραν παραπάνω...ίσως κι όχι!

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

18- Στα Πέτσα



Σελήνη: 77% στο γέμισμα- Προγνωστικά: Καλή ημέρα

   Αρκετό καιρό είχα κατά νού ένα ψάρεμα στα Πέτσα. Στο μώλο αυτό όπως έχω ξαναπεί, θυμάμαι πάντα ψαράδες να βγάζουν κυνηγιάρικα,μελανούρια,σαργούς και μεγάλες τσιπούρες. Βέβαια οι τοποθεσίες κοντά στην πόλη έχουν συνήθως επισκέψεις και εμείς το ψάρεμα το έχουμε συνδυάσει με τη "μοναξιά" της τριάδας. Ξεκινήσαμε για αλλού, φτάσαμε μέχρι τη Δασιά, περπατήσαμε την παραλία,χαζέψαμε τους λιγοστούς, τελευταίους, ξεχασμένους, παρακμιακούς τουρίστες, περπατήσαμε πάνω στους σκελετούς από τις εξέδρες που έχουν πιά ξεστηθεί, εντάξει το καταλάβαμε γερά οτι εκεί πιά το καλοκαίρι έχει τελειώσει...Η παραλία δε μας έκανε, πολύ μικρά βάθη και αμμουδιά. Επόμενη καλή ιδέα ήταν η παραλία της δροσιάς που είχε κάποιο κόσμο και μερικά καλαδούρια σχετικά κοντά. Αυτή την παραλία την ψαρέψαμε το χειμώνα 4 διαδοχικές φορές και πέρα από ένα καλό τράβηγμα και ένα ζόρικο δρόγκο δεν πήραμε κάτι άλλο. Άκυρη και αυτή η παραλία λόγω πολυκοσμίας και καλαδουριών. Θέλαμε να κάνουμε τη βόλτα μας για να καταλήξουμε στα Πέτσα. Θα μας χαλούσε αν ήμασταν εκεί από νωρίς και πιάναμε καμιά ζαργάνα για ζωντανό δόλωμα.
Οι Γιώργηδες φορτωμένοι
   Φτάσαμε λίγο πριν το σούρουπο. Υπήρχαν ψαράδες στο μώλο, ένας μάλιστα μας είπε "που πάτε εκστρατεία ρε παιδιά;". Άδικο δεν είχε, όταν συνήθως εκεί ο κόσμος πάει με ένα κουβαδάκι και μία τσάντα με τα βασικά και εμείς σκάσαμε με καρεκλάκια, σακούλες και 3-4 καλάμια ο καθένας. Προσπαθείς να το παίξεις άνετος μα από την άλλη λες...τι κουβαλάω κι εγώ ρε φίλε, μπας και φαίνομαι αστείος;
Όπως και νά'χει αυτοί είμαστε, θέλουμε όλες μας τις ανέσεις στο ψάρεμά.
   Αράξαμε στο μώλο και πιάσαμε να στήνουμε, πίσω μας ήταν ένα πλοίο αραγμένο και μας έκοβε το αεράκι που φυσούσε...έκανε ζέστη. Ο βυθός γεμάτος ντέματα και κάποιες συστάδες απο φύκια. 
   Τα δολώματά μας φαραώ, τσουτσούνι, σαρδέλα και ακροβάτης. το πρώτο ψάρι ήρθε σε ένα μονάγκιστρο με φλοτέρ και ακροβάτη, ήταν ένα μελανουράκι, ούτε σαματά έκανε ούτε το κουδουνάκι σήκωσε. Το δόλωσα αμέσως ζωντανό μπας και δούμε το πολυπόθητο μεγάλο και χαρούμε μάχη. Άρχισε να κολυμπάει αποφασιστικά προς τα βαθιά και κατόπιν αφέθηκε την πορεία των ρευμάτων προς τα αριστερά του μώλου...μας υποχρέωσε.
Φτιάχνοντας αρματωσιές και χαζεύοντας
   Τα πράγματα κυλούσαν ήπια με πολύ υποτονικά τσιμπήματα, και νά'σου ένα ψάρι που είχα καιρό να δω...σε καλάμι του Γιώργη ένα σκορπιουδάκι παχουλό. Δε θυμάμαι να έχω ξαναδεί τόσο καλό σκορπιουδάκι από το μώλο. Χαρές ο Γιώργης, "θα το περιλάβει ο πατέρας μου που τα γουστάρει αυτά". Χάθηκε να ήταν μισό κιλό τουλάχιστον να το φχαριστηθείς κι εσύ και ο πατέρας σου με τη σειρά του;....Τώρα μιά που θα του δώσει να το μαγειρέψει και δυό που θα ψάχνει να βρεί το κρέας του ψαριού μέσα στο πιάτο!
Ποιός να πρωτοφάει;!!!
   Από τη μεριά των Γιώργηδων κάτι ψιλοκουνιόταν, λίγα μίζερα τσιμπήματα και κάνα σαλεματάκι, από τη δική μου τη μεριά ούτε καν ο άνεμος δεν τα σάλευε...λες και τα είχα ρίξει πάνω στο μώλο. Το μελανουράκι ήταν ζωντανό μα βαριόταν να κολυμπήσει. Που είναι οι άτιμες οι ζαργάνες που φεύγουν ευθεία για τα βαθιά βρίσκουν το θηρευτή και του λενε "έλα, έλα να με φας αν σου βαστάει".
  Η ώρα περνούσε και μία γνώριμη φιγούρα μας πλησίαζε, ο μαστρο-Κώστας με το σκύλο του το Μήτσο, ήρθε να δεί τα καμώματά μας..."Τσιμπάει τίποτα ρε μάγκες;...Βγάλατε κανα ψαράκι;"...οι απαντήσεις ξεφυσήματα και το μακρόσυρτο "ΟΥ". Έκατσε λίγο μαζί μας και έπιασε να μας πεί δυό-τρείς ιστορίες να κυλήσει ο χρόνος. Λίγο μετά την αποχώρησή του ένα ωραίο τράβηγμα σήκωσε το Γιώργη από τη θέση του. Δίνει αποφασιστικό κάρφωμα και έπιασε να φέρνει, το ψάρι έκανε κεφάλια, αρκετά ζόρικο, πήγ κι εγώ σαν προφέσσορας να του ρυθμίσω τα φρένα που τα είχε εντελώς λυτά και γύριζε την μανιβέλα για παρηγοριά ενώ το ψάρι έπαιρνε κάνα κεφάλι. Φέρνει καμπόσες μανουβελιές και σκάλωσε το άτιμο, τι να περιμένεις τώρα από ένα βυθό με ντέματα σαν πριόνια...κόπηκε και μείναμε με την απορία.
   Λίγο αργότερα ένα μουρμουράκι αποφασισε να τσιμπήσει σε ένα απο τα δικά μου, προτιμώντας το ψηλό αγκίστρι απο ένα τριπλάρι...μάλλον επειδή είχε ολόκληρο ακροβάτη. Λίγο μετά έβγαλε κι ο Γιώργάκης ένα σαργουδάκι...όλα τα ψάρια κατάπιναν τα δολώματα. Γιά άλλη μιά φορά τα διπλάρια είχαν προβάδισμα σε σχέση με το μονάγκιστρο. Βέβαια το μονάγκιστρο είχε το πλεονέκτημα οτι σκάλωνε πιό δύσκολα στο βυθό αυτό, κι αν τύχαινε κάποιο ψάρι η μάχη θα ήταν πιό εύκολη, από την άποψη οτι δε θα σερνόταν μαζί του ολόκληρη αρματωσιά με αιωρούμενα παράμαλλα έτοιμα να σκαλώσουν οπουδήποτε.
Ένα ξεχασμένο τσιπουράγκιστρο...
   Ένα απότομο τράβηγμα σε καλάμι του Γιωργάκη αναπτέρωσε το ηθικό, το παιδί που άλλοτε δε μιλάει όταν τον ρωτάς αν φέρνει ψάρι, ζήτησε κι απόχη. Δυστυχώς έντεσε κάπου στο βυθό και κόπηκε όπως η προηγούμενη του Γιώργη. Μάλλον δεν ήταν η ώρα τους να έρθουν...αλλά πέρασαν να μας πουν οτι βρίσκονται έκει.
   Ο Μαστρο-Κώστας ξαναφάνηκε με το Μήτσο πάνω που είχα αρχίσει να απαγγέλω σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο...είδε τη φτώχια της ψαριας μας, έκαψε δυό τσιγάρα μαζί μας και χαιρέτισε.Άρχισα να απαγγέλω ιστορίες με ναυτικούς που έπλεκα εκείνη τη στιγμή...η έμπνευσή μου πρωτοφανής, Η ώρα περνούσε, η φωνή μου βράχνιαζε, οι Γιώργηδες ήταν έτοιμοι να αποκοιμηθούν μετά από τόση απαγγέλια, τα ψάρια έφυγαν για αλλού, το μελανουράκι κολλήτα με το μώλο, ίσως και να είχε σκαλώσει...ήταν σχέτικα αργά. Πιάσαμε να μαζέψουμε...είχαμε ενδείξεις μα όχι αποδείξεις. Μέρος που θα επισκεφτούμε ξανά.
Υπάρχουν και χειρότερα
   

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

17-Στην αλλαγή του καιρού

Σελήνη:15% στο γέμισμα- Προγνωστικά: Φτωχή ημέρα


   Τα δελτία καιρού μιλούσαν για επιδείνωση και για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα. Αν τρώγεσαι όμως να πας για το ψάρεμα σου δε λογαριάζεις και πολλά. Πόσες φορές βγήκαμε με κρύο και αέρηδες που πάγωναν τα σωθικά μας σε κάθε ανάσα και δίχως να πάρουμε τσιμπιά. Θα μας τρόμαζε η επερχόμενη κακοκαιρία Σεπτέμβρη μήνα;.....Ούτε καν!
Άλλωστε το δελτίο έλεγε οτι η βροχή θα άρχιζε κατά τις 3 το βράδυ...οπότε είχαμε χρόνο. Έπνεε νοτιάς που σταδιακά δυνάμωνε.
Θες κάτι περισσότερο;
   Ο Γιωργάκης ήρθε να συμβουλευτεί εμένα για την επιλογή μέρους λες και ξέρω κι εγώ τι μου γίνεται. Στο τέλος αποφάσισε να πάμε στον ανεμόμυλο, μιάς και έπρεπε να είμαστε σχετικά κοντά στο αυτοκίνητο μην τυχόν βάλει καμιά μπόρα και μας πάρει και μας σηκώσει.
   Την περασμένη φορά ο Γιώργης θέλησε να πάμε ξανά εκεί αλλά δεν προλάβαμε να βρούμε θέσεις. Πήγαμε στην παραλία του Ύψου για ένα αποτυχημένο ψάρεμα...ίσα που πήραμε δυό-τρείς τσιμπιές και μία μικρή τσιπουρίτσα που ευτυχώς κατάφερε να ξαγκιστρωθεί, όχι πως υπήρχε περίπτωση να την κρατήσουμε.
Η τσιπουρίτσα
   Τα δολώματά μας ετούτη τη φορά μικρά και ο νευρικός φαραώ κατάφερε να κοπεί μόνος του. Φτάσαμε στο μώλο και αρχίσαμε να πίνουμε καφέ, κάθε που σηκωνόταν κάποιος να φύγει καβατζώναμε τη θέση του με πράγματα, στόχος μας να κυριαρχήσουμε στην άκρη του μώλου. Δεν ήταν και δύσκολο αυτή τη φορά.
   Οι πρώτες ριξιές έγιναν στο πέσιμο του φωτός, ο αέρας ρυτίδιαζε την επιφάνεια της θάλασσας και σήκωνε κύματα στα ανοικτά. Ευτυχώς υπήρχε ο φάρος για να απαγκιάζουμε.
Παρά το οτι δεν είχαμε τσιμπήματα ο Γιώργης έφερε μία μικρή τσιπούρα λιγάκι ναζιάρα και φασαριόζα. Η μεσαία θέση την οποία κατείχε έδειχνε τα προσόντα της για ακόμη μία φορά.
   Πάνω στη δεύτερη ριξιά ένας παλιός φίλος και ιδρυτικό μέλος της πρώιμης αγέλης  απολάμβανε τη βόλτα του όταν έπεσε πάνω μας. Χάζευε τον εξοπλισμό και θαρρώ πως χάρηκε που τίποτα δεν άλλαξε...η αγέλη ψαρεύει ακόμη. Σε εμένα τουλάχιστον ξύπνησε μνήμες απο παλιά ψαρέματα με γκάφες και μικρούς θριάμβους. Έκατσε κάμποσο μαζί μας σχόλιάζοντας και μας αποχαιρέτισε.
   Στη δεύτερη αλλαγή ήρθε πάνω μία μικρή πέρκα και τίποτε άλλο. Λίγο αργότερα ήρθε στη συντροφιά μας και ένας άλλος φίλος με το σκύλο του το Μήτσο 3-4 καρούλια, μονοδόλι και την ελπίδα για ψάρι. Τσίμπημα δεν υπήρχε, παρά μόνο ο νοτιάς που κουνούσε τα κάρουλια και τα κουδουνάκια.
   Παλιότερα θυμάμαι ψαρεύαμε σε αυτό το μέρος με δυνατό νοτιά και ρόδες...χώρις να μπορούμε να κάνουμε ριξιά στα δύο μέτρα και μία παρέα καλάμαδες καλή ώρα σαν εμάς τώρα έβγαζαν με φαραώ τον ένα σαργό μετά τον άλλο. Ο νοτιάς ευνοεί το ψάρεμα στη Γαρίτσα. Βέβαια τα νερά δεν είχαν προλάβει να ανακατευτούν καλά ακόμα ώστε να βγούν οι καχύποπτοι σαργοί από τα θαλάμια τους.
Καραδοκούν ετοιμοπόλεμα
   Ένα φωτάκι του Γιώργη σηκώθηκε και έφερε πάνω ένα μέτριο σηκιό. Συνέχισε η ώρα να περνά ήσυχα χωρίς κάποια δράση. Το ρίξαμε στην κουβέντα...που να έχουν πάει τα ψάρια, γιατί να μην τσιμπάνε. Τα προγνωστικά της ημέρας φτωχά μα φτωχά ήταν και την περασμένη φορά που κάναμε την καλύτερή μας ψαριά. Κάποια στιγμή έφερε ένα μικρό μελανούρι ο Γιωργάκης μα λίγο πριν το πιάσει στα χέρια του ξαγκιστρώθηκε.
   Σε κάποια αλλαγή ένιωθα βάρος μα δεν ήμουν σίγουρος αν είχα ψάρι η έφερνα καμιά τούφα φύκια. Δεν έκανα δηλώσεις με το φόβο του χλευάσμου, αλλά το βάρος συνέχισε να έρχεται...ζήτησα απόχη και ένας ωραίος σαργός ήρθε να προστεθεί στην ψαριά. Κατάπιε χωρίς δισταγμό το αγκίστρι με το τσουτσούνι και δε σήκωσε καν το κουδουνάκι απλά περίμενε τη μοίρα του. Η αρματωσιά είχε βαρίδι μαλαγρωτή.
   Ο μάστορας που ψάρευε μαζί μας άρχισε να απελπίζεται και ο σκύλος του να παραπονιέται. 
" Τώρα ρε Μήτσο θα την κάνουμε να πάμε και μία στο παλιό λιμάνι να δοκιμάσουμε την τύχη μας" του έλεγε. Ο αέρας είχε δυναμώσει για τα καλά και οι πρώτες στάλες έκαναν την εμφάνισή τους κάνοντάς μας να σκεφτούμε την αποχώρηση. Αστραπές έπεφταν κάπου μακρυά και αντιανεμικά δεν είχαμε φέρει μαζί μας. Άρχισα να φωνάζω "γρήγορα παιδιά μαζέψτε θα μας βαρέσουν οι κεραυνοί, έρχεται το τέλος, μαζέψτε να σωθούμε". Πιάσαμε κάπως απογοητευμένοι να μαζεύουμε...ο Γιώργης έγραψε τον επίλογο με ένα μικρούλη σηκιό. Μαζέψαμε όπως-όπως και την κάναμε πριν αρχίσει η βροχή και μας κάνει παπιά.
   Άδοξο το τέλος και μέτρια η ψαριά που σίγουρα θα έδινε κάτι ακόμη αν καθόμασταν. Αυτό που παρατηρήσαμε είναι οτι δεν έπαιξε καθόλου ρόλο η χρήση αόρατης πετονιάς αφού όλα τα ψάρια πιάστηκαν σε αρματωσιές με απλή πετονιά. Κανένα δεν πιάστηκε στο κλασικό μονάγκιστρο με συρόμενο βαρίδι...όλα προτίμησαν διπλάρια. Κάποιες αρματωσιές είχαν πολύ κοντά παράμαλα...καμία σχέση με τα μακρυά που συστήνονται απο τους ειδικούς....τι να πέι κανείς. Η πράξη διαφέρει από τη θεωρία.
   Σίγουρα το χειμώνα θα επισκεφτούμε το μέρος ξανά εξοπλισμένοι γιά αντοχές σε πιό αντίξοες συνθήκες...μπας και οι χειμερινοί σαργοπαππούδες κάνουν την εμφάνισή τους.